Պահոց | 10:08 ե.

ՍԵՐՎԱՆՏԵՍ

23 Օգս

«…Այսպես է ճակատագրի օրենքը, որ ոչ մի բան իր գոյության ընթացքում չի կարող երկար անփոփոխ մնալ: Նրա կարգը փոփոխություններն են… Իմ բարի համբավը զենիթին հասավ, հետևաբար պետք է որ թեքվեր: Ես տեսնում եմ, որ երկար չեմ ապրելու, և որովհետև ես շատ լավ գիտեմ, որ բարձրացա նրա համար, որ իջնեմ, ծաղկեցի, որ թառամեմ, ուրախացա նրա համար, որ տխրեմ, ծնվեցի, որ ապրեմ, ապրեցի, որ մեծանամ, մեծացա, որ ծերանամ, ծերացա, որ մեռնեմ: Եվ քանի որ դրանում ես վաղուց համոզված եմ, ապա իմ բոլոր դժբախտությունները հեշտությամբ եմ կրում, բայց, այնուամենայնիվ, ես վերջնականապես չեմ կարող հրաժարվել ափսոսանքից, քանի որ կառուցված եմ դյուրզգաց նյութից…
Մնում է գինին: Նա սրտից թախիծը քշում է ավելի լավ, քան ոսկին ու մարջանը, պատանուն խիզախություն, իսկ ծերունուն ուժ է տալիս, դժգույնին կարմրություն է փոխանցում, վախկոտին՝ քաջություն, ծույլին՝ եռանդ, ամրապնդում է ուղեղը, ստամոքսից քշում է ցուրտը… Միայն մի թերություն ունի՝ լավը թանկ արժե, իսկ վատը վնասում է…»:

«Սելեստինա» վեպից

ԿԱՐԼՈ ԴՈՍՍԻ

23 Օգս

Ամբիոնը սովորեցնում է մեզ բանավիճել, բայց ոչ ապրել: Ով շատ է խոսում, քիչ է մտածում: Անխելքությունը կարելի է կոչել արթմնի քուն: Բայց և այնպես, չկա մոլորություն, որի մեջ չլինի մի հատիկ իսկություն: Անհաջողության վերջին աստիճանը հաջողության առաջին աստիճանն է: Հազվադեպ է մեծ մարդ դառնում նա, ով իր մեջ արիություն չի գտնում արհամարհել բազմաթիվ անպետք բաների իմացությունը: Խեղահեղները ճանապարհներ են հարթում, որոնցով հետո պիտի անցնեն խելամիտները: Շատ դեպքերում փառքի հասնելու համար կարևորը հաղթանակը չէ: Բավական է և մարտնչելը: Ով ծնվել է փառքի համար, նա չի վախենում աղքատությունից ու թշվառությունից, քանզի գիտե, որ աղքատության մեջ իր տաղանդը հանճար կդառնա: Տաղանդն աշխատում է, հանճարն` արարում: Տաղանդը մեկ երրորդով կազմված է բնազդներից, մեկ երրորդով՝ հիշողությունից, մեկ երրորդով՝ կամքից: Սակայն գիտելիքը իմաստ է ձեռք բերում՝ միայն գիտակցությանը ձուլվելով…

%d bloggers like this: