ՊՈԼ ԺԵՐԱԼԴԻ

21 Օգս

Եթե ես քեզ սիրեի ու եթե դու ինձ սիրեիր՝ ինչպես մենք կսիրեինք իրար…
Պետք է լինել մի քիչ նման՝ միմյանց հասկանալու համար, բայց պետք է լինել մի քիչ տարբեր՝ միմյանց սիրելու համար: Սիրո պատմությունը նրա պայքարի դրաման է ժամանակի հետ: Սերը հարկադրում է հավատալ հատկապես այն բանին, ինչին ամենից շատ պետք է կասկածել: Սիրո մեջ չկա հանցագործություն, չկան սխալներ, կա միայն ճաշակի վրիպում: Այդ դեպքում սիրտն ու միտքը սոսկ խորհրդակցական ձայն ունեն: Վճռորոշ խոսքը մնում է մարմնին: Սերը դա տղամարդու փորձն է բավարարվել մեն-միակ կնոջով: Իսկ կինն ինքն է ընտրում այն տղամարդուն, ով իրեն ընտրում է: Եթե կինը քեզ սիրում է, ապա ըստ էության նա, ում սիրում է, դու չես: Իսկ նա, ում նա այլևս չի սիրում՝ հենց դու ես: Երբ մենք դատողություններ ենք անում կանանց մասին, մենք երբեք բավարար չափով հաշվի չենք առնում, թե որքան դժվար է կին լինելը: Չկա ավելի շատախոս բան, քան կնոջ լուռ տառապանքը…

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s