ՊՈԼ ՎԵՐԼԵՆ

12 Ապր

ԶԳԱՑԱԿԱՆ ԶՐՈՒՅՑ

Հին ու ամայի այգու մեջ սառած
Երկու ստվերներ անցան քիչ առաջ։

Շրթունքեր անզոր, աչքեր դեղնավուն,
Եվ բառերն իրենց հազիվ են լսվում։

Հին ու ամայի այգու մեջ ցրտին
Երկու ուրուներ անցյալն ոգեցին։

— Հիշո՞ւմ ես դու մեր զմայլքները հին։
— Ինչո՞ւ եք ուզում, որ հիշեմ կրկին։

— Իմ անունից դեռ դու սարսո՞ւմ ես ողջ,
Տեսնո՞ւմ ես հոգիս միշտ երազում։ — Ո՛չ։

— Ա՜հ, անլուր խինդի օրեր, երբ բոցե
Մեր շուրթերն էինք հպում մենք։- Գուցե։

— Հույսն ինչքան մեծ էր, երկինքն ինչքան բաց։
— Մութ երկինք թռավ հույսը պարտըված։

Ու քայլում էին այսպես չոր սեզում,
Եվ լոկ գիշերն էր զրույցն այս լսում։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s