Պահոց | 3:53 ե.

Հին դարմանը քամուն տվեցին

1 Ապր

Շվեյցարիայի Համադաշնության նախագահ Միշելին Քալմի-Ռեյի հայաստանյան այցելության հենց սկզբից պարզ դարձավ, որ հայ-շվեյցարական համագործակցության մասին ավելի քիչ է խոսվելու, քան հայ-թուրքական: Պատճառն, ինչ խոսք, 2009 թվականի Շվեյցարիայի միջնորդությունն էր, որը նույն տարվա հոկտեմբերին պսակվեց Հայաստանի և Թուրքիայի միջև արձանագրությունների ստորագրմամբ: Սակայն այժմ այդ օրերի մասին կարելի է հիշողություններ պատմել, և, ինչպես տիկին նախագահն ասաց, իր երկրի միջնորդությունն այլևս սպառվել է:
Սակայն մի բան է փակված էջը, բոլորովին այլ բան` հետևանքները: Այս իմաստով ներկա փուլը, որն իր անշարժության մեջ ակտիվ սպասողականության նշաններ է ի հատ բերում, չի կարող չշարժել նաև նախկին միջնորդի հետաքրքրությունը, որն ըստ էության «չի լվացել ձեռքերը» և անտարբեր չէ, թե ինչ է կատարվելու հետո: «Մենք ցանկանում ենք, որ հայ-թուրքական արձանագրությունների վավերացման գործընթացը վերսկսվի ու պատրաստ ենք ամեն ինչ անել կողմերին խթանելու համար»,- միանգամից խոստովանեց Միշլին Քալմի-Ռեյը:
Նման բառերից հետո հարկ էր շնորհակալություն հայտնել Շվեյցարիային իր անգնահատելի առաքելության ու ներդրած ջանքերի համար, սակայն անմիջապես էլ ափսոսանքով նշեցել, որ Թուրքիան խուսափում է իր ստանձնած պարտավորությունների կատարումից և նման գործելաոճով արժեզրկում թե Հայաստանի նախաձեռնությունը, թե գործընթացում ներգրավված կողմերի աշխատանքը:
Միշելին Քալմի-Ռեյի երկարատև զրույցներն այդ հարցի շուրջ դժվար է գնահատել սոսկ ծանոթ նյութի մասին հեշտ խոսակցություն վարելու անչար խորամանկություն: Այս օրերին հայ-թուրքական արձանագրությունների հետագա ճակատագրի մասին խոսեցին նաև այլ առիթներով, որոնց շարքում առանձնանում էր թուրքական հետևողականությունը: Գոնե Թուրքիայի ԱԳ նախարար Դավութօղլուն առավել քան մեծ հակումներ ի ցույց դրեց այդ թեմայի շուրջ ընդարձակվելու համար: Պատմելով, որ արձանագրությունների վրա հայկական կողմի հետ իրենք իրականում աշխատել են 3 տարի շարունակ, նա նույնիսկ վերհիշեց վեց տարվա վաղեմության դեպքերը, երբ թուրքերի ու հայերի միջև շփումներ սկսվեցին: Բայց դրանով հանդերձ Դավութօղլուն բացահայտեց նաև այնպիսի շերտեր, որոնք հազիվ թե պատիվ բերեին թուրքական դիվանագիտությանը: «Մենք չենք կարող մեզ թույլ տալ հանուն Հայաստանի հետ հարաբերությունների կորցնել Ադրբեջանը: Մենք խնդրեցինք նախագահ Սարգսյանին, ես քանիցս առաջարկեցի իմ գործընկեր Նալբանդյանին, որպես Ադրբեջանի համար դեմքը փրկելու ժեստ, գրավյալ շրջաններից մեկը կամ երկուսը, օրինակ` Ֆիզուլին կամ Աղդամը վերադարձնել, որի պարագայում Բաքուն պատրաստ կլիներ նույնպես բացելու իր սահմանը: Սակայն Հայաստանը մերժեց»,- անկեղծացավ Թուրքիայի ԱԳ նախարարը:
Դեմք փրկելու իմաստով Դավութողլուն փոքր-ինչ նվազեցնում է քայլի կարևորությունը` մոռանալով հավելել, որ այդ առաջարկով Անկարան պատրաստվում էր փրկել ոչ միայն Բաքվի, այլև սեփական դեմքը: Եվ ընդհանրապես, նման խոսքերը մեկ անգամ ևս հաստատում են այն իրողությունը, որ Թուրքիան փաստացի Ադրբեջանի ձեռքին վերածվել է քաղաքական պատանդի, և այս առումով նրա գործողությունները մեծապես կաշկանդված են ոչ միայն Հայաստանի պարագայում: Պետք է կարծել, որ աշխարհը սա տեսավ ու գնահատեց, ինչպես որ չէր կարող չտեսնել, որ ի տարբերություն թուրքերի, հայերը երկու երկրների հարաբերությունները դիտում էին միայն Հայաստանի և Թուրքիայի միջև առնչություններ, և որևէ այլ բնույթի մոտեցում բացարձակ անթույլատրելի էին համարում: Էլ չենք խոսում այն մասին, որ Դավութօղլուի տեսակետները հակասում են միջազգային պրակտիկայում առկա մոտեցումներին:
Բայց թուրքական մտահոգություններն այսքանով չեն սպառվում: Նույնիսկ ժամանակային առումով նրանք այժմ շատ առաջ են անցել և արդեն իսկ խոսում են Ցեղասպանության 100-ամյակի հետևանքների մասին: Նույն ճարտարախոս Դավութօղլուն այս օրերին անսխալ կանխատեսում արեց այն մասին, որ 2015-ը՝ Հայկական հարցի գլխավորությամբ, լինելու է Թուրքիայի պամության շուրջ հաշվի նստել ցանկացողների հետ առերեսման տարի: Ու եթե նա շեշտեց, թե իրենց նպատակն է միավորվել հարևան երկրների ու տարածաշրջանների հետ, վերացնել առկա հոգեբանական պատնեշները, կարգավորել պատմությունը, միավորել տնտեսությունները և ապահովել ամենաբարձր մակարդակով քաղաքական շփումները, ապա դեպի այս փոփոխությունները տանող ճանապարհի վրա պիտի որ մշտապես տեսներ արդեն հիշատակած մեծ և ծանր խոչընդոտը:
Մեկ այլ բացահայտման հեղինակ էլ դարձավ Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը` նույնպես խոսելով Հայոց Ցեղասպանության ճանաչման մասին: Վերջինիս «թիրախն» այս անգամ ԱՄՆ նախագահ Բարք Օբաման էր` իր ապրիլքսանչորսյան ելույթով: Նախագահն ասաց, թե հայերը միշտ կսպասեն այն օրվան, երբ Միացյալ Նահանգների նախագահը կասի «ցեղասպանություն» բառը: «Մենք միշտ ցանկացել ենք, որ ԱՄՆ նախագահը հստակ գնահատական տա կատարվածին: Ես ժամանակին անձամբ եմ խնդրել ԱՄՆ նախագահին անել դա, բայց ցանկությունն ու իրականությունը տարբեր բաներ են, և ավելի լավ է, երբ ցանկությունները համընկնում են իրականության հետ»,- նշեց Ս. Սարգսյանը:
Առայժմ իղձերն ու փաստացի հնարավորությունները ընթանում են տարբեր ուղղություններով: Արդի աշխարհում միշտ չէ, որ զարգացումներն ունենում են իրենց կուռ տրամաբանությունը: Առավել հաճախ հանգամանքներն են թելադրում նոր լուծումներ, և այս անկանխատեսելի դիպվածայնությունն էլ կոչվում է մեծ քաղաքականություն:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

ԷՌՆԵՍՏ ՀԵՄԻՆԳՈՒԵՅ

1 Ապր

Եթե գրողը լավ գիտե այն, ինչի մասին գրում է, նա կարող է շատ բան բաց թողնել այն ամենից, ինչ գիտե. և եթե նա ճշմարտացի է գրում, ընթերցողը կզգա ամբողջ բաց թողնվածն այնպիսի ուժով, ինչպես կզգար, եթ գրողն ասեր այդ մասին: Այսբերգի շարժման հզորությունն այն է, որ միայն մեկ ութերորդով է բարձրանում ջրի մակերևույթ: Գրողը, որ չիմանալով շատ է բաց թողնում, պարզապես դատարկ տեղեր է թողնում: Գրողը, որն այդքան անլուրջ է վերաբերվում իր աշխատանքին, որ ջանք է գործադում ընթերցողին ցույց տալու, թե ինքը որքան կրթված է, կուլտուրական ու նրբաժաշակ, ընդամենը թութակ է: Եվ նկատի առեք, լուրջ գրողին չպետք է շփոթել հանդիսավոր գրողի հետ: Լուրջ գրողը կարող է լինել բազե, ուրուր կամ նույնիսկ թութակ, բայց հանդիսավոր գրողը միշտ բվեճ է:
… Գրողի կյանքը, երբ նա բարձունքում է, անցնում է մենության մեջ: Գրողների կազմակերպությունները կարող են թեթևացնել նրա մենությունը, բայց հազիվ թե բարձրացնեն նրա աշխատանքի որակը: Ազատվելով մենությունից` գրողը հասակ է առնում որպես հասարակական դեմք, և հաճախ դա վնասում է նրա ստեղծագործությանը: Քանզի նա մենակ է ստեղծում, և եթե նա բավականաչափ լավ գրող է, պարտավոր է ամեն օր առջևում տեսնել հավերժությունը կամ դրա բացակայությունը: Իսկական գրողի համար յուրաքանչյուր գիրք սկիզբ պետք է լինի, անհասանելին ձեռք բերելու նոր փորձ: Նա միշտ պետք է ձգտի նրան, ինչ դեռ ոչ ոք երբեք չի արել կամ ինչը ուրիշները իրենից առաջ փորձել են անել, բայց չեն կարողացել: Այդ ժամանակ, եթե բախտը շատ բերի, նա գուցե կարողանա հաջողության հասնել: Իսկ ժամանակակից գրողը ստիպված է շատ հեռուն գնալ անհասանելիի սահմաններում, այնտեղ, ուր ոչ ոք չի կարող օգնել նրան:

ԱՊՈԿԱԼԻՊՍԻՍ

1 Ապր

Մարդ պիտի բախտ ունենա: Թե որ չեղավ` թեկուզ երկնքից մանանա թափվի, իզուր է:
Ասենք թե ուշ գիշերով տուն ես գալիս: Աշխարհի հետ ոչ մի առնելիք-տալիք չունես: Ուզածդ մի բան է միայն. չհարցնեն, թե որտեղ էիր: Ասեին` ինչ լավ է, որ եկար, տաք սուրճը քեզ է սպասում, հետո հանվիր, անկողին մտիր` հոգնած կլինես: Չէ, ո՞նց կլինի: Ախր դու բախտ չունես, է… Չունես ու վերջ: Չկա: Նյետու: Ոտքդ դեռ շեմքից ներս չես դրել` հարցդ ուզես:
Դու, իհարկե, տղամարդ ես: Շվարած չես կանգնի, չէ: Ոչ էլ սուտ կասես (մեկ է` չեն հավատա): Ուրեմն ի՞նչ ես անելու: Ճիշտ է: Սկսիր բախտից բողոքել: Ասա, որ էդ անտերից մի գրամ էլ իսկի չկա, ասա, որ կյանքում երեսն էլ տեսած չկաս, որ բախտ բաժանելիս դու ընդհանրապես հերթի մեջ չէիր, որ… Մի խոսքով, մի բան ասա… Չկասկածես: Մի վայրկյան անգամ չկասկածես: Որովհետև քեզ արդեն հարբածի տեղ են դրել: Դեռ կոշիկներիդ կապերն էլ իրենք կարձակեն, մինուճար շալվարդ հագիցդ կհանեն ու շրմփ` լվացքի մեջ (մինչև առավոտ չորացավ` չորացավ, չէ, ուրեմն ճարդ տես), կասեն, որ խմելը մի օր տունդ քանդելու է (չփորձես հակաճառել, թե իբր արդեն ինչքան պետք է` քանդել է), թևերդ ընկած կհրեն ննջարան ու լույսը կանջատեն: Դու էլ չկաս: Էս տանը չես: Ի՞նչ ես անելու: Ճիշտ է, քնելու ես: Ինչքան շուտ ու խորը` այնքան քո շահն է…
Ի՞նչ: Քունդ չի՞ տանում: Դե գիտե՞ս ինչ, դա արդեն տնաքանդություն է: Ասենք` դու գիտես, քեզ համար էինք ասում: Կուզե՞ս, թեկուզ հենց հիմա մի բարակ շապիկ քաշիր վրադ ու վեր կաց: (Կմտածեն` երևի սիրտն է խառնում, թասը կսեղմեն բկիդ. առ ու պահիր): Հետո՞: Հետո էն, որ կես ժամից քեզ շատ հանրամատչելի ձևով կբացատրեն, թե ինչ ասել է բախտ չունենալ (մռփեիր, էլի…):
— Չասացիր, է՞, թե էս ուշ ժամին որտեղից ես գալիս…
(Տանը մուրճ ունե՞ք. վերցրու ու խփիր գլխիդ, օգնում է):
Դու, իհարկե, լռում ես, իբր` բերանս մի բացեք, հոգնած եմ, իբր` իմ դարդը քիչ էր, հիմա էլ սրանք: Բայց չէ, հույս չունենաս, քանի կենդանի ես, քանի դեռ բերանդ շունչ կա, հարցնելու են: (Արդեն լուրջ եմ հարցնում` մուրճ ունե՞ք):
Վեր կաց, հիստերիկ շարժումներով ծխախոտ վառիր ու դուրս արի պատշգամբ, իբր` գլուխս առնեմ ու՞ր գնամ էս տնից: Դուրս եկա՞ր: Ապրես: Հիմա կանգնիր: (Մուրճը չգտա՞ր):
Կանգնեցի՞ր: Կեցցես: Հիշում ես, չէ՞, որ շալվարդ արդեն մի կես ժամ կլինի` հագիդ չէ: Լավ է, որ հիշում ես: Ուրեմն ի՞նչ պիտի անե՞ս… Բա կասեիր, էլի… Տո ցնդած, ո՞նց պիտի գնաս հագնես, թե որ ջրի մեջ է… Հագնեմ… Թան էլ չէ, բրդած մածուն: Քեզ ասում են` կանգնիր, ուրեմն կանգնիր: Այդպես: Հիմա ինձ լսիր:
Նախ, վերև չենք նայում: Ինչու, հա ինչու: Որովհետև, քաղցրիկ ջան, էս աշխարհում քո բարեհաճ թույլտվությամբ ուրիշ մարդիկ էլ են ապրում, օրինակի համար, վերևիդ հարևանը… Հասկացար, հա՞: Դե, փառքդ շատ, աստված, էս մի բանը շուտ հասկացար: Ուրեմն չես նայում: Հիմա լսիր, թե ինչ եմ ասում: Դու որ չես նայում, դեռ չի նշանակում, թե նա էլ չի նայում: Այն էլ ոնց է նայում: Ասենք, դու շատ էլ վատ մի զգա. քեզ չի նայում, շալվար չեղած տեղին է նայում: Կնայի, կնայի, հետո կհոգնի, կգնա, հո քեզ պես չի առնելու` չորանա պատշգամբում:
Բայց չէ, սպասիր, ոնց որ թե բան է հարցնում, հը՞… Ասա` ֆուտբոլ էի նայում, դրա համար եմ էս շորերով… Ի՞նչ, խաղի հաշի՞վն է հարցնում: Այ մարդ, ասա, իմ սև սիրտ, քո վարդագույն… Կամ հակառակը… Վերջը, մի բան ասա:
Ի՞նչ: Գնա՞ս: Ու՞ր, նե՞րս: Ախ, հա, մյուս կողմի վրա: Դե դա արդեն բախտի հետ կապ չունի: Դրան դժբախտ պատահար են ասում:
Հիմա ի՞նչ անես: Ես ի՞նչ գիտեմ` ինչ անես: Ժամանակին տուն գայիր, այ թե ինչ անես… Լավ, սպասիր, մի բան կմտածեմ:
Ինձ լսիր, ինչ ասեմ` նույնությամբ արա: Ձայն տուր հարևանիդ: Ո՞նց թե` որ մեկին: Նա, որ քեզնով էր հիանում: Ասա` իջիր, նարդի խաղանք… Ջհանդամը, թե խաղալ չգիտի: Բանուգործ թողնեմ, նստեմ խաղալ սովորեցնե՞մ: Համոզիր, մի բան հնարիր: Ասա թող իրենց մուրճն էլ հետը վերցնի (ընկերով մահը հարսանիք է):
Ի՞նչ, չի գալի՞ս: Վայ քո… Նամարդ: Ասենք` ճիշտ է անում: Ո՞ր խելառը գիշերով տկլոր մարդու հետ գլուխ կդնի: Հերիք չի` բախտ չունի, դեռ մուրճ էլ չունի: Երևի պարան էլ չունեք, չէ՞, որ կախվեիր ու ազատեիր քեզ էլ, մեզ էլ: Ասում էի, չէ՞, որ չեն ունենա: Վատ է: Շատ վատ է: Ես կասեի` համարյա անհույս է… Մնաց միայն մի տարբերակ: Այլընտրանք չկա: Հայ-հայդ գնացել` վայ-վայդ է մնացել: Ապրել ես ուզում` պիտի տառապես: Երևի Տերն այդպես կամեցավ…
Բայց ներս գնալուց առաջ սպասիր` մի բան էլ ասեմ: Չգիտեմ, թե էդ գեհենը ինչքան կտևի, թե առավոտյան քանի կապտուկ կհաշվեմ դեմքիդ, սակայն եթե գիտակցությունդ կորցրած չլինես, էս մի բանը լավ միտքդ պահիր. ճիշտ է, որ մարդը պիտի բախտ ունենա, բայց իմացած լինես, որ բախտն էլ իր հերթին երազում է խելքը գլխին բախտատեր ունենալու մասին…

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

ԱՐԵՎԱՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ

1 Ապր

Ժիրոն ասաց. «Երրորդ հարկի պատուհանից կթռնեմ ներքև»: Մուշեղն ասաց. «Չես կարող»: Ժիրոն թռավ: Կողքի շենքի Արշակի մեքենայով Ժիրոյին տարանք հիվանդանոց: Հետո ամեն օր երեկոները գնում էինք նրան տեսնելու: Ուտում էինք սառնարանի եղած-չեղածը, խոսում էինք դեսից-դենից, իսկ երբ էլ պատմելու ոչինչ չէր մնում, Մուշեղը հարցնում էր. «Բայց դու ինչի՞ թռար, Ժիրո»: Հենց Մուշեղը հարցնում էր, մենք վեր էինք կենում գնալու, որովհետև ամեն անգամ Ժիրոն լռում էր, մենք լռում էինք, իսկ լռությունը մեզ համար չէր:
Մի երկու շաբաթից Ժիրոն տուն եկավ: Թեթև կաղում էր դեռ, բայց ճկվելիս ձեռքը թափ էր տալիս՝ դատարկ բան է, կանցնի: Օրերը գլորվեցին, Ժիրոն իր ոտքի ցավը մոռացավ, մենք՝ Ժիրոյի թռնելը: Ամառ էր: Տաք, երկար երեկոները անհոգություն էին բերում: Քաղաքն արթնանում էր գիշերը, քաղաքն անքնություն ուներ: Թրևում էինք այգիներում սրճարանից սրճարան, նայում աղջիկների բաց սրունքներին, սառը գարեջուր էինք խմում հենց շշից ու հավատում, որ վաղը լույսը բացվելու է դարձյալ մեզ համար:
Մի երեկո էլ, երբ բակից դեռ նոր էինք դուրս եկել ու պիտի փողոցը հատեինք` ներքև իջնելու համար, Ժիրոն կանգնեցրեց մեզ ու ասաց.
— Տղերք, եկեք զբոսայգու ծայրի սրճարանը գնանք:
Մենք զարմացանք: Ժիրոյի համար միշտ միևնույն էր եղել, թե քաղաքի որ անկյունում կթողնի իր ձանձրույթը, կխմի իր դառնահամ սուրճն ու կվերապատմի իր իմացած միակ անեկդոտը: Մուշեղը նորից մեջ ընկավ.
— Բայց ինչի՞, Ժիրո:
Մուշեղը հենց հարցրեց, մենք քայլեցինք դեպի զբոսայգի:
Բացօթյա սրճարանի կարմիր հովանոցներից մեկի տակ դեռ նոր էինք տեղ զբաղեցրել, իսկ Ժիրոյի կայծկլտացող աչքերն արդեն մատնել էին իրեն: Սիրունիկ մատուցողուհին սեղանից սեղան էր անցնում՝ անխտիր բոլորին ժպտալով, իսկ Ժիրոն հմայվածի պես հայացքը չէր կտրում նրանից: Տղան ձեռքից գնում էր: Սակայն մեր վիճակն էլ ավելի լուրջ էր: Թե ինչ էր պետք անել՝ ոչ ոք չգիտեր: Միայն մի բան էր պարզ. ամառն անորոշ ժամանակով հետաձգվում էր: Բայց մեր ընկերոջը չվշտացնելու համար բոլորս լուռ համաձայնությամբ կամավոր գրվեցինք: Ու Ժիրոյի համար աշխարհն այդ օրից տեղավորվեց մի սրճարանի սահմաններում, մենք էլ՝ նրա հետ: Գալիս էինք հովն ընկնելուն պես, գնում, երբ արդեն մարում էին լույսերը: Խմում էինք շատ, խոսում էինք դատարկ բաներից ու սպասում: Թե ինչին՝ նույնիսկ Ժիրոն չգիտեր: Երբ սրճարանն ամայանում էր, ասում էր՝ գնացինք, ու մենք հոգնած ետ էինք դառնում՝ արած գործի կարևորությունը գիտակցող մարդու համբերությամբ:
Այսպես շարունակվեց այնքան ժամանակ, մինչև որ մի գիշեր մեզնից մեկը չդիմացավ ու հարցրեց.
— Բա սրա վերջը ո՞նց է լինելու:
Բոլորս նայեցինք Ժիրոյին, Ժիրոն նայեց մեզ, ու վճռեցինք, որ սպասելն այլևս անիմաստ է: Ժամանակն է գործելու: Ծրագիրը հանճարեղ էր ու պարզ: Մեր գլխավոր գործող անձը սրճարանի փակվելուց հետո պիտի մոտենար աղջկան ու իր սիրտը բացեր նրա առաջ: Իհարկե, մեզնից որևէ մեկը պատկերացում անգամ չուներ, թե Ժիրոն ինչպես էր բացելու իր սիրտը, բայց դա այլևս էական չէր: Ասացինք, որ մենք մոտերքում կլինենք, կհետևենք դեպքերի զարգացմանը, ու Ժիրոն համաձայնվեց:
Կեսգիշերն անցել էր, երբ ծառուղին մթնեց, ու մենք վեր կացանք: Մի քիչ էլ մայթեզրին սպասեցինք, մինչև որ երևաց աղջկա շարժվող ստվերը:
— Դե, Ժիրո, քեզ տեսնենք,- քաջալերեցինք մենք, ու Ժիրոն գնաց:
Զրույցը երկար չտևեց: Նախ Ժիրոն ինչ-որ բան ասաց, հետո՝ աղջիկը, հետո էլի Ժիրոն: Ժիրոն մի քիչ երկար ասաց, աղջիկն՝ ավելի կարճ, ապա շրջվեց ու հեռացավ: Մենք նետվեցինք առաջ: Ժիրոն կանգնել, պաղած աչքերով երկար նայում էր գիշերվա մութի մեջ հետզհետե մարող ոտնաձայների ուղղությամբ: Հետո հանկարծ շուռ եկավ մեր կողմն ու ասաց. «Չորրորդ հարկի պատուհանից կթռնեմ»: Մուշեղը ոչինչ չասաց ու մենք էլ ոչինչ չասեցինք, թեև գիտեինք, որ լռությունը մեզ համար չէր:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

ԳՅՈՒՍՏԱՎ ՖԼՈԲԵՐ

1 Ապր

Տասը տարեկանում արդեն երազում էի փառքի մասին… Պատկերացնում էի լուսափայլ ու ոսկեփայլ դահլիճ, ծափահարություններ, բացականչություններ, ծաղկեփնջեր: Կանչում են հեղինակին: Հեղինակը ես եմ: Իմ անունն է… Երբ մտածում եմ այն ամենի մասին, ինչ արել եմ և ինչ կարող էի անել, ինքս ինձ ասում եմ, որ դա շատ քիչ է:
… Կյանքում լինում են րոպեներ, երբ քեզ համակում է մի անբացատրելի պոռթկում, որն արտահայտվում է ինչ-որ անսովոր ձևերով. ուզում ես արտահայտվել այնպիսի բաներ, որն անհնար է արտահայտել բնականոն լեզվով: Այդ չմարմնավորված մտքերը, տարօրինակ անհագ ցանկությունները ծնունդ չե՞ն առնում արդյոք կյանքի հանդեպ կրքոտ սիրուց, այն երկրորդ անգամ դրա իրական սահմաններից դուրս վերստեղծելու ցանկությունից: Արդյոք անվերջանալիի ծարավից, դրա մեջ արագորեն խորասուզվելու ցանկությունից չէ՞, որ վրա են հասնում նման րոպեներ: Երևակայությունը մեր հոգու ներքին էության ընդլայնումն է, այնտեղ հոգևոր սկզբունքի ավելցուկը:

%d bloggers like this: