ՆԻԿՈԼԱՅ ՌԵՐԻԽ

31 Մրտ

Այժմ միայն քչերը չեն գիտակցում, որ երկրի ինչպես հոգևոր, այնպես էլ նյութական ողջ բարեկեցությունը կախված է երեխաների գիտակցության մեջ դրվող հիմքերից, բայց և այնպես այդ ուղղությամբ ոչինչ չի արվում:
Խայտառակություն է, երբ որևէ երկրի ուսուցիչները գտնվում են կարիքի և ծայրահեղ չքավորության մեջ: Ամոթ նրանց, ովքեր գիտեն, որ իրենց երեխաներին ուսուցանում է չքավոր մարդ: Ապագա սերնդի ուսուցիչների մասին հոգ չտանելը ոչ միայն խայտառակություն է, այլև ժողովրդի տգիտության նշան: Կարելի՞ է արդյոք երեխային վստահել ընկճված մարդուն` չիմանալով, որ ճնշված հոգին խանդավառություն չի առաջացնի: Կարելի՞ է արդյոք ուսուցչությունը համարել չնչին զբաղմունք: Կարելի՞ է արդյոք հուսալ երեխաների հոգու լուսավորության, եթե դպրոցը պետք է լինի նվաստացման և վիրավորանքների տեղ: Կարելի՞ է արդյոք սրտի կրակներ ակնկալել, երբ հոգին լռում է: Ասում եմ, կրկնում եմ, որ ժողովուրդը, մոռանալով ուսուցչին, մոռացել է իր ապագան:
Բաց չթողենք ժամը, որպեսզի միտքը մղենք դեպի ապագայի բերկրանքը: Բայց հոգանք, որ ուսուցիչը լինի երկրի ամենաարժեքավոր դեմքը: Գալիս է ժամանակը, երբ հոգին պետք է կրթվի և ուրախանա ճշմարիտ իմացությամբ: Կրակը շեմին է…

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s