ՀՐԴԵՀԸ

24 Մրտ

Մի անգամ Հալեպում մի շուն տաջիկ… Չէ, չեղավ, այս մասին կարծես արդեն ինչ-որ մեկը պատմել է: Երանի նրան, կամ գուցե երանի նրան, ով ոչինչ չի գրում, ով մտքին եկածը մի խուլ անկյունում պատմում ու մոռանում է…
Մի տարի աշնանը մեր գյուղի խոտի դեզը ինչ-որ բանից բռնկվել, այրվում էր: Ողջ գյուղը` մեծ ու փոքր եկել, խմբվել էին դեզի շուրջ, քափ-քրտինք մտած դույլերով ջուր էին հասցնում, ձմեռվա պաշարն էին փրկում: Մուր ու ծխի մեջ մարդիկ գնում-գալիս ու… լաց էին լինում: Խոտն էին հետ քաշում ու լաց էին լինում: Խոտն իրենցը չէր, սեփական չէր, մասնավոր չէր,- կոլխոզինն էր: Բայց մարդիկ լաց էին լինում, ու նրանց արցունքների առաջ հսկա բոցերը թուլանում, դառնում էին մոմի ճրագ, որի փչել-հանգչելը մեկ էր լինելու:
Հիմա հազար անգամ մեծացել է կրակը, ծուխը ելել, երկինքն է բռնել: Ու՞ր են, ի՞նչ եղան նրանք, ինչու՞ այդքան քչացան «ջուր հասցնողները»:

Հովիկ Չարխչյան

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s