Պահոց | 5:58 ե.

ՄԻ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐ

6 Մրտ

Հրանտ Մաթևոսյանի հետ: 1996 թ. ամառ, Ստեփանակերտի զորամասերից մեկում:

ՊԱԿԱՍԸ

6 Մրտ

Կար-չկար` ինչ-որ բանի պակաս կար: Ու այդ պակասը այնքան շատ էր, որ չգիտեին, թե ուր լցնեն: Փնտրեցին-փնտրեցին, վերջապես գտան մի տեղ, որը ոչ մի տեղն էր: Բայց այդ ոչ մի տեղի տեղը ոչ ոք չգիտեր, բացի ոչ մեկից: Եկան, գտան այդ ոչ մեկին, խնդրեցին-աղաչեցին, թե` ի՞նչ կլինի, մեզ ասա դրա տեղը, մենք ոչ մեկին չենք ասի: Սա էլ չեմուչում արեց, թե` մինչև մի բան չտաք` չեմ ասի: Գնացին, որ մի բան գտնեն, բերեն, տան սրան: Ուր ասես, որ չհարցրեցին` ուրիշ ինչ ասես կար, բայց ոչ մի բան չկար: Վերջը հանդիպեցին մեկին, սա էլ ասաց, որ չգիտեմ որտեղ ոչ մի բան է տեսել, բայց ինչ իմանաս` ու՞մ մոտ է: Սրանք էլ վեր կացան, գնացին չգիտեմ որտեղ, տեսան ոչ մի բան էլ չկա, բայց այնքան պակաս բան կա, որ չեն իմանում ` ինչ անեն: Ճարները կտրած առան սրանց պակասը, բերեցին, խառնեցին իրենց պակասին ու հետո վեր կացան, որ գնան, մի տեղ գտնեն, եղածը լցնեն: Ու մնաց այս պատմությունը` ասելու, որ եթե մի բան չես իմանում ` մի ասա:

Հովիկ Չարխչյան

ՔԱՐԸ

6 Մրտ

Երկու մարդ փողոցում վեճի են բռնվում: Մեկը` հաղթանդամ, լայնաթիկունք մի հսկա, մյուսը` ոնց որ սովի տարին ծնված: Վեճի են բռնվում: Իրար ինչ ասես, որ չեն ասում: Մեծ բազմություն է հավաքվում: Մարդկանց մի մասը հսկային է պաշտպանում, մյուսները` էս խեղճ ու կրակին: Բացմությունը դիտում է, իսկ սրանք գոռգոռում են փողոցով մեկ: Վերջն էլ, երբ համբերությունը հատում է, էս պուճուր մարդը դես է նայում, դեն է նայում, կողքին ընկած մի գեղեցիկ, հղկված քար է տեսնում, վերցնում է այս քարն ու ուղիղ հսկայի ճակատին: Հսկան կոճղի պես փլվում է փողոցում, բազմությունն էլ գոհացած ցրվում-գնում է:
Իսկ այս պատմությունը մեկ անգամ էլ է հավաստում, որ տաշած քարը գետնին չի մնա:

Հովիկ Չարխչյան

%d bloggers like this: