ԱԹՈՌՆԵՐԸ

1 Մրտ

Շատ ժամանակներ առաջ աշխարհում մի մեծ իրարանցում եղավ: Այնքան մեծ, որ երբ ամեն բան հանդարտվեց, տեսան, որ ոչինչ իր տեղում չէ: Ու նրանք, ովքեր կոչված էին կարգի բերելու աշխարհը, փութաջանորեն գործի անցան: Նախ աթոռներից սկսեցին: Հավաքեցին բոլոր մեծ ու փոքր աթոռները, լցրեցին մի տեղ ու սկսեցին բաժանել: Մինչև կարողացան վերջին աթոռն անհրաժեշտ տեղում դնել, հոգնեցին: Շատ հոգնեցին այդ բազմաչարչար մարդիկ: Այնքան հոգնեցին, որ մոռացան մնացած բոլոր հոգսերը: Եվ ցանկացան հանգստանալ: Ու հենց այդ ժամանակ, ոնց որ պատիժ, լույս աշխարհ ընկավ մեկը, ով ահագին աղմուկ-աղաղակ բարձրացրեց: Այդ մարդն անծանոթ չէր: Երբ աշխարհը խառնում էին, ամենամեծ գործը նա արեց: Իսկ հիմա, այ քեզ անարդարություն, ամեն մեկն առել էր իր աթոռը, հանգիստ նստել, իսկ նա ոտքի վրա էր մնացել:
Հավաքվեցին նորից ժրաջան մարդիկ ու սկսեցին համոզել մոռացված մարդուն, որ նա ուշացել է, որ թող հետո գա, երբ նորից ամեն ինչ կսկսվի սկզբից:
Ու շատ նեղացավ այդ մարդը: Այնքան նեղացավ այդ մարդը, որ էլ ասելու չի: Հենց հիշում ենք` մարդու սիրտ է մղկտում: Իսկ այս պատմությունն էլ գալիս է ասելու, որ նեղացկոտությունը բնավորության վատ գիծ …

Հովիկ Չարխչյան

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s