Պահոց | 8:02 ե.

ՄԱՄՈՒԼԻ ԱՆԴՐԱԴԱՐՁ

9 Փտր

ԱՄՊԵՐԻ ՄԵՋ ՍԱՎԱՌՆՈՂ ՎԱՐՉԱՊԵՏ, ՆԵՐՔԵՎ ԻՋԻՐ

Մեր զրուցակիցն է գրող, գրականագետ Հովիկ Չարխչյանը

— Պարոն Չարխչյան, Ձեր բլոգում գրեթե ամեն օր համաշխարհային գրականության հայտնի դեմքերի հայտնի և անհայտ մտքերն ենք կարդում: Գալով մեզ, ըստ Ձեզ, այսօր մենք ժամանակակից գրականություն ունե՞նք: Մենք գիտենք, որ Հայաստանը գրքի մայրաքաղաք է հռչակվել 2011-ին, արժանի՞ ենք դրան առհասարակ:

— Համաշխարհային մայրաքաղաք լինելը դեռևս այն փաստարկը չէ, թե երկիրն արժանի է այդ պատվին: Սակայն այդ իրադարձությունը կարող է լավ ազդակ դառնալ այն բանի համար, որ ի վերջո գրականությունը և գրավոր միտքը հայտնվի անհրաժեշտ ուշադրության ու հոգատար վերաբերմունքի ներքո: Չի կարելի անվերջ խոսել մեր դարավոր ժառանգության մասին և բացարձակապես ոչինչ չանել ներկայի համար: Անցյալի հետ շարունակական կապի խզումը իր ներսում մեծ վտանգներ է պարունակում, սակայն այդ վտանգը տեսանելի կարող է լինել միայն նրանց համար, ովքեր գիտեն, թե ինչ բան է գիրն ու գրականությունը: Ցավոք, այսօր երկրի վերնախավը ոչ միայն անտարբեր է, այլ նույնիսկ մի տեսակ արգահատանք է տածում ամեն կարգի մտավոր հարստության հանդեպ:

— Ըստ Ձեզ` նման վերաբերմունքն ինչի՞ արդյունք է: Պետությունն առհասարակ այս գործում ի՞նչ մասնակցություն պետք է ունենա:

— Վերաբերմունքը նախևառաջ արժեքային համակարգում վերջին տարիներին տեղի ունեցած ահավոր աղճատումների հետևանք է: Մարդկանց համար ավելի թանկ է ստամոքսի ու գրպանի պարունակությունը, քան այն, ինչ կարող էր լինել նրանց հոգիներում ու գլխում: Մոտ օրերս մենք մի խմբով պատրաստվում ենք գրականություն տանել Տավուշի մարզի սահմանային գյուղերից մեկը, որտեղ վերջին 20 տարիների ընթացքում ոչ մի նոր տպագիր բան մուտք չի գործել: Ահա սա է այն Հայաստանի ճշմարիտ պատկերը, որը պատրաստվում է տեր դառնալ մշակույթի մայրաքաղաք ունենալու կոչմանը: Պետության աջակցությունը պիտի լինի ամենաուղղակի ձևով: Բոլոր ժամանակներում ու բոլոր երկրներում մշակույթը մշտապես եղել է պետության հոգածության առարկան: Մշակույթը ո՛չ խանութ է և ո՛չ էլ արտադրամաս, որ եկամուտ բերի: Սա աքսիոմա է, ու ապացուցման կարիք այլևս չի զգում: Նա, ով դա դեռ չի հասկացել` տհասության խորագույն ախտով է տառապում:

— Դե, մեզանում մշակույթն անկարևոր ոլորտ է դիտարկվում, դրա համար էլ տվել են կնոջ ձեռքը ղեկավարելու, այլապես իրենք կղեկավարեին, կամ գուցե սա հատո՞ւկ քաղաքականություն է, անմշակույթ քաղաքականություն, արդյունքում` դարձնել զոմբի հասարակություն:

— Տղամարդիկ նրանից ավելի լավը չէին: Մեր վերջին տարիների մշակույթի նախարարների գործունեությունը սկսվում ու ավարտվում էր էլեկտրացանցերում ատրճանակ կրակելով կամ աջ ու ձախ կոչումներ, մեդալներ բաժանելով:
Ես կարծում եմ` պատճառը մեկն է` չիմացությունը: Ինչպե՞ս կարող է մշակույթի, գրականության մասին հոգ տանել մեկը, ով իր կյանքում գիրք չի կարդացել, թատրոն չի գնացել, լսած երաժշտությունն էլ փողոցային ռաբիսն է կամ դրա ավելի վատթար տեսակը:

— Որտեղի՞ց այսքան չիմացություն: Ինչպե՞ս եղավ, որ չիմացողները դարձան իշխանավոր: Մշակույթի նախարարն, օրինակ, քանիցս խոստովանել է, որ չի տիրապետում իրավիճակին:

— Ես այդ տիկնոջն անձամբ չեմ ճանաչում ու չէի ցանկանա դատողություններ անել նրա ինտելեկտուալ կարողությունների մասին: Բայց կա խնդիրների սահմանափակ մոտեցման պահը: Հայաստանը նրանց համար միայն Երևանն է: Իսկ թե ինչ է կատարվում մարզերում, հեռավոր բնակավայրերում, վստահ եմ, որ պատկերացում անգամ չունեն: Իսկ այնտեղ, հավատացնում եմ ձեզ, մարդիկ նույնիսկ մոռացել են մշակույթ բառը: Բառացիորեն ոչինչ չկա: Ոչինչ:

— Իսկ մարզերում գրքեր, նոր գրականություն տանելով, որը առաջիկա օրերին պատրաստվում եք իրականացնել, ի՞նչ կփոխվի, թե՞ նաև քննարկում, հանդիպումներ եք ունենալու մարզի բնակիչների հետ: Եթե չեմ սխալվում, անցյալ տարի մարզերում սկսեցին շրջիկ թատրոններ տանել, Արշակ Երկրորդ բեմադրվեց Վանաձորում, թատերական փառատոն եղավ Կապանում: Այսպես հնարավո՞ր է մշակութային քաղաքականություն իրականացնել:

— Չէ՛, մեր հավակնություններն այդքան մեծ չեն: Մենք փրկիչներ չենք: Մենք ընդամենը ծարավ մարդուն մի բուռ ջուր հասցնող ենք ուզում լինել: Ամեն բան սկսվում է առաջին քայլից: Բայց այդ քայլը պիտի եզակի չլինի, այլ ունենա իր շարունակությունը: Մյուս կողմից` մարդիկ պիտի տեսնեն, զգան ու հավատան, որ իրենք մոռացված չեն, իրենք ևս մաս են կազմում ամբողջին և այդ մշակույթից հասկանում են ոչ պակաս, քան մայրաքաղաքում ապրողները:

— Վարչապետն անընդհատ խոսում է իրականացվող բարեփոխումներից, որ ինտերնետը շուտով մատչելի կդառնա, կհասնի մարզ, հավատո՞ւմ եք: Եվ ի՞նչ եք կարծում, կարո՞ղ է հանկարծ ինտերնետի մատչելիությունը, հասանելիությունը առհասարակ փոխել մարզի դիմագիծը:

— Եթե դուք ինձ հիշեցնեք վարչապետի այնպիսի մի խոստում, որն արդեն իրականացել է, ես էլ կսկսեմ հավատալ այս մյուսին: Ինտերնետի առկայությունը անզոր եղավ նույնիսկ կառավարության ղեկավարի դիմագիծը փոխել, էլ ուր մնաց, թե մարզերում ինչ-որ բան տեղաշարժվի: Ապշում եմ, որ այդ մարդիկ դեռ չեն հասկացել, որ բարձր տեխնոլոգիաներ ներմուծելուց առաջ նախ պետք է բնակչության տարրական կենսական պահանջները բավարարել և հետո միայն անցնել ֆանտաստիկ-հեքիաթային նախագծերին: Տաթևի գինեսյան ճոպանուղին Զանգեզուրի բնակչության ո՛չ հացը ավելացրեց, ո՛չ ապրուստը: Նույն ճակատագիրն է սպասվում նաև մնացած «նյուվասյուկի»-ական ծրագրերին: Ամպերի մեջ սավառնող վարչապետին ժամանակն է ներքև իջեցնել, որ ոտքը դնի հողին ու հասկանա, թե այդ հողն ինչպես է արդեն փախչում բոլորի ոտքի տակից:
Սիրանույշ Պապյան
Չորեքշաբթի 09.02.2011 |

Երեքը` նույն նպատակի համար

9 Փտր

Այսօր հերթական աշխատանքային այցով Հայաստան կժամանեն ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահներ Ռոբերտ Բրադկեն, Բեռնար Ֆասյեն և Իգոր Պոպովը: Սա այս տարվա ընթացքում եռանախագահների առաջին համատեղ այցն է տարածաշրջան: Նրանք Երևանում հանդիպումներ կունենան նախագահ Ս. Սարգսյանի և արտգործնախարար Է. Նալբանդյանի հետ: Որքան էլ տարօրինակ թվա, սակայն մինչ այս պահը դեռևս տեղեկություն չկար այն մասին, թե արդյո՞ք համանախագահները կայցելեն նաև Բաքու կամ Ստեփանակերտ, և ի՞նչ «ուղեբեռով» են վերջիններս ժամանում մեզ մոտ: Ահա այսպիսի անորոշության պայմաններում սպասվելիք բանակցությունների համար եզակի հուշում պիտի դառնար օրերս համանախագահ երկրների ներկայացուցիչների հրապարակավ արտահայտած դժգոհությունը ԵԽԽՎ բյուրոյի կողմից ԼՂ հարցով ենթահանձնաժողով ստեղծելու որոշման վերաբերյալ: Ինչպես հայտնի է, նրանք մասնավորապես դժգոհել էին ԵԽԽՎ Բյուրոյի ղարաբաղյան բանակցային գործընթացին ակնհայտորեն վնասող որոշման կապակցությամբ` նշելով, որ դրա բացասական հետևանքների պատասխանատվությունն ամբողջովին ընկնում է ԵԽԽՎ-ի վրա: Մինսկի խումբը նաև կոչ էր արել ԵԽԽՎ ղեկավար մարմնին հարգանքով վերաբերվել բանակցային գործընթացի բնույթին ու ձևաչափին, դրան մոտենալ հասունության զգացումով: Նման կոշտ բնորոշումներից հետո Ֆրանսիայի ու Ռուսաստանի ներկայացուցիչները նշել էին, որ ղարաբաղյան հիմնախնդրի շուրջ բանակցությունների մանրամասներին չտիրապետող քաղաքական գործիչների հանրային քննարկումները չեն կարող իմաստալից աջակցություն լինել գործընթացի համար:
Ճիշտն ասած, Մինսի խմբի անկեղծությանն այս հարցում քչերն են հավատում ու վստահում: Եթե նրանք իսկապես անհամաձայնություններ ունեին տվյալ ենթահանձնաժողովի աշխատանքների վերսկսման վերաբերյալ, ապա ինչու՞ իրենց բողոքը չարտահայտեցին հենց ԵԽԽՎ-ի նիստի ժամանակ կամ դրանից առաջ, այլ սպասեցին, մինչև կհայտնվեին կատարված փաստի առաջ և նոր միայն հիշեցին իրենց վիրավորված կողմ լինելու մասին: Թերևս չեն սխալվում նրանք, ովքեր այդ պահվածքի մեջ որոշկի փարիսեցիություն են նշմարում: Ամեն դեպքում, այսօր համանախագահները հիանալի հնարավորություն ունեն ապացուցելու իրենց խմբի գործունեության արդյունավետությունը` ի հակակշիռ նորաստեղծ և հավելյալ կառույցների:
Մյուս կողմից չափազանց անբարենպաստ է ընդհանուր մթնոլորտը: Այլևս գաղտնիք չէ, որ վերջին շրջանում խնդրի կարգավորման քաղաքական էլեմենտը հետզհետե իր տեղը զիջում է ռազմականին, իսկ բանակցությունները նույնանման ընթացքով կորցնում են նախկին կարևորությունն ու նշանակությունը: Թե Հայաստանում, թե Ադրբեջանում քիչ չէ նրանց թիվը, ովքեր համոզված են, որ միջնորդ երկրները արդեն վաղուց լվացել են իրենց ձեռքերը և առանձնապես լուրջ հույսեր չեն փայփայում, որ կարող են որևէ արդյունքի հասնել: Ասենք, նման հոռետեսներ դրսում էլ կան:
Գուցե իսկապես սովորական զուգադիպություն էր, որ հատկապես համանախագահների այցի նախօրեին Միջազգային ճգնաժամային խումբը հրապարակեց Ղարաբաղյան խնդրի վերաբերյալ իր հերթական զեկույցը: Այդ փաստաթուղթը արձանագրում էր, որ ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացը 2010 թվականին զգալիորեն վատթարացել է, իսկ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև պատերազմական գործողությունների վերսկսումը միանգամայն հավանական է:
Մռայլ կանխատեսումների այդ շարքը շարունակեց նաև International Alert ոչ պետական խաղաղարար կազմակերպությունը: Վերջինիս Եվրասիայի ծրագրերի պատասխանատու Դեսիսլավա Ռուսանովայի տեսակետը քիչ բանով էր տարբերվում նախորդից: «Կարծես ներկայումս ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացը փակուղում է: Առաջ գնալու համար անհրաժեշտ է կողմերի կամքը, պետք է առաջարկություններ արվեն, որոնք առավելագույնս կբավարարեն կողմերի շահերը: Իհարկե, առաջարկություններից բացի, անհրաժեշտ են նաև իրական քայլեր, այլ ոչ միայն կոսմետիկ զիջումներ»,- կարծում էր նա` բացահայտորեն ակնարկելով Մինսկի խմբի առաքելության անհաջողությունների երկար շղթան:
Սակայն ումի՞ց է պետք սպասել իրական քայլեր: Հակամարտող երկրները դեռևս հաստատակամ են իրենց որդեգրած դիրքորոշումներում, իսկ օգնել կամ միջամտել ցանկացողները ավելին անել կամ չեն կարող, կամ չեն ցանկանում: Ահա, օրերս Լիտվան հայտարարեց, թե Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության վերաբերյալ հատուկ բանաձև է մշակվել, և այդ փաստաթուղթը ստորագրված է խորհրդարանի 50 անդամների կողմից։ Նշվեց նաև, որ մոտ ժամանակներս բանաձևը խորհրդարանում քննարկման կդրվի ու թերևս ընդունվի։ Սակայն որքանո՞վ դա նպաստավոր կլինի մեզ համար: Չմոռանանք, որ Լիտվան միշտ պաշտպանել է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը։
Նախկինի պես իբրև շահագրգիռ կողմ են հանդես գալիս նաև Ռուսաստանն ու Թուրքիան: Օրերս Ռուսաստանի արտգործնախարարությունը հաղորդագրություն տարածեց այն մասին, որ Մոսկվայում ՌԴ փախարտգործնախարարի քարտուղար Գ. Բ. Կարասինի ու Թուրքիայի արտգործնախարարի առաջին տեղակալ Ֆ. Սինիրլիօղլուի միջև խորհրդակցություն է տեղի ունեցել
տարածաշրջանային հարցերի՝ ներառյալ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման վերաբերյալ։ Նույն օրը Թուրքիայի ԱԳՆ նախկին ղեկավար Յաշար Յակիշը հիշեցրեց իր գոյությունը և տեսակետ հայտնեց այն մասին, թե «այստեղ հիմնական խաղացողը Ռուսաստանն է, որին, իմ կարծիքով, ձեռնտու է չկարգավորված հակամարտությունը: ԵԱՀԿ ՄԽ գործունեության ակտիվացման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի Ռուսաստանը վերանայի իր քաղաքականությունը: Եթե կա ԵԱՀԿ ՄԽ ջանքերն ակտիվացնելու հնարավորություն, ապա պետք է դրանից օգտվել: Այդ առումով պետք է ջանքեր գործադրեն Ֆրանսիան և ԱՄՆ-ն: Կարծում եմ, որ դա հակամարտության խաղաղ լուծման միակ հույսն է»:
Միակ հույսն այժմ ժամանում է Երևան: Բոլորը նրանից մեծ սպասելիքներ ունեն, սակայն քչերն են պատրաստ օգնելու, որպեսզի ակնկալիքներն իրական դառնան: Եվ այս նույն պատկերը կրկնվում է ավելի քան մեկ ու կես տասնամյակ:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

ՀԻՆ ԱՎԱՆԴԱԶՐՈՒՅՑ

9 Փտր

Ծերունին մահամերձ պառկած է մահվան մահճում: Դուռը ծեծում են.
–Ո՞վ է ,– հարցնում է ծերունին…
–Երջանկությունը,– լսվում է պատասխանը:
–Ես կյանքում երջանիկ եղել եմ, շնորհակալ եմ…
Ժամանակ անց նորից թակում են:
–Ո՞վ է ,– հարցնում է ծերունին…
–Հարստությունը,– լսվում է պատասխանը:
–Ես հարստություն չեմ փափագում, շնորհակալ եմ…
Ժամանակ անց նորից են ծեծում դուռը:
–Ո՞վ է,– հարցնում է ծերունին:
–Երիտասարդությունը,– լսվում է ի պատասխան:
–Ես իմ երիտասարդությունն ապրել եմ, շնորհակալ եմ…
Ժամանակ անց նորից դուռն են թակում:
–Ո՞վ է,– նորից հարցնում է ծերունին:
–Ընկերներդ են,– լսվում է պատասխան…
Ծերունին լարելով վերջին ուժերը բացում է դուռը, ընկերները ներս են գալիս, և նրանց հետ տուն են մտնում նաև երիտասարդությունը, երջանկությունը և հարստությունը…

ՋԱԼԱԼ ԱԴ ԴԻՆ ՌՈՒՄԻ

9 Փտր

ՍԵՐԸ

Մի մարդ գնաց իր սիրելիի տունը ու թակեց դուռը:
-Ո՞վ է,- հարցրեց Նեն:
-Ես եմ, քեզ սիրողը:
-Հեռացիր,- ասաց Սիրելին,- իրականում դու սիրահարված չես:
Տարիներ անցան, սիրահարվածը նորից եկավ իր սիրելիի տուն և թակեց դուռը:
-Ո՞վ է,- հարցրեց Նեն:
Այս անգամ մարդը պատասխանեց.
-Այդ դու ես:
-Հիմա, երբ դու` այդ ես եմ,- պատասխանեց Սիրելին,- կարող ես ներս մտնել:

%d bloggers like this: