Պահոց | 6:06 ե.

ԲԵՌՆԱՐԴ ՇՈՈՒ

5 Փտր

Կյանքն ինձ համար հալվող մոմ չէ: Դա կախարդական ջահի նման ինչ-որ բան է, որը մի ակնթարթ ընկել է իմ ձեռքը, և ես ուզում եմ նրան ստիպել բոցկլտալ հնարավորին չափ ավելի պայծառ, նախքան գալիք սերունդներին հանձնելը: Մենք երջանկությունից օգտվելու իրավունք չունենք, եթե այն չենք ստեղծել, ինչպես որ իրավունք չունենք օգտվելու այն հարստությունից, որը չենք վաստակել: Եթե երբևէ, հետամուտ լինելով երջանկությանը, դուք այն գտնեք, իր ակնոցը որոնող պառավի նման կնկատեք, որ երջանկությունը շարունակ եղել է ձեր քթի վրա:
Այնտեղ, որտեղ կամք չկա, չկա նաև ճանապարհ: Երբ մենք դադարում ենք գործ անել` դադարում ենք ապրել: Աշխարհում հաջողության հասած մարդիկ այն մարդիկ են, ովքեր վեր են կենում և փնտրում են իրենց հարկավոր դեպքը: Բազմաթիվ մեծ ճշմարտություններ սկզբում եղել են սրբապղծություն: Առաջադիմության դեմ առարկությունները միշտ հանգել են անբարոյականության մեջ մեղադրանքների: Փչացած մարդիկ նրանք են, որոնք սեր չունեն: Այդ պատճառով էլ նրանք ամոթ էլ չունեն: Նրանք ընդունակ են սեր խնդրել, որովհետև դրա կարիքը ունեն, նրանք ընդունակ չեն սեր առաջարկել, որովհետև նրանք տալու ոչինչ չունեն: Առաքինությունը ոչ թե այն է, որ խուսափես արատավոր դիտավորություններից, այլ այն, որ չունենաս դրանք: Իր գործողություններն արդարացնելու համար մարդը գտնում է ցանկացած պատճառ, բացի մեկից` իր հանցագործությունների համար, ցանկացած արդարացում, բացի մեկից` իր անվտանգության համար, ցանկացած առիթ, բացի մեկից, և այդ մեկը նրա վախկոտությունն է: Ատելությունը վախկոտի վրիժառությունն է իր զգացած վախի համար: Լինել վախի ստրուկը` ստրկության ամենավատթար տեսակն է:

ԼԵՈՆ- ՊՈԼ ՖԱՐԳ

5 Փտր

Այն ժամանակից ի վեր միշտ կա ճակատումս և ինձ ցավ է պատճառում,
Գունաթափ, բորակից կարծրացած ու թթված, ինչպես սարդոստայն, որ կախվում է նկուղում,
Արցունքի մի քող միշտ պատրաստ է ընկնելու աչքերիցս:
Ես այլևս չեմ համարձակվում շարժել այտս. ամենափոքր ցոլական շարժումը, փոքրագույն ջղակծկումը
Վերջանում է արցունքներով:
Թե մոռանամ մի վայրկյան իմ վիշտը,
Հանկարծ, պողոտայի մեջտեղում, ծառերի սվսվոցի մեջ,
Փողոցի բազմության, կայարանի անձկության մեջ,
Հին բարեկամի ձեռքում, որ խոսում է մեղմորեն,
Կամ մի հեռավոր հեծեծանքի մեջ,
Մի ապտակի շառաչյունում, որ ցուրտ է սփռում սրահներում,
Կամ խոհանոցային հոտի մեջ, մի երեկո,
Որ հիշեցնում է անցած մի լռություն սեղանի շուրջը…
Ամենաչնչին բանի պատճառով
Կամ ինչպես Աստծո մատի մի հարված մի մոխրի վրա,
Նա հարություն է առնում: Եվ սուրն է մերկացնում: Եվ ինձ խոցում է անտեսանելի մարտից եկած մահացու հարվածով.
Նույնպես ուժեղ, ինչպես աղետն է պայթեցնում թունելը,
Նույնպես ծանր, ինչպես ծովային շեղբն է հարվածում ծովին,
Նույնպես բարձր, ինչպես հրաբուխն է իր սիրտը մխրճում աստղերի մեջ:
Ես քեզ կթողնեի, կգնայի` քեզ չվերադարձնելով ոչինչ
Այն ամենից, ինչ դու դրել էիր սրտիս մեջ:
Եվ ես հոգնեցրել էի քեզ ինձնով, և դու ինձ լքեցիր,
Եվ պետք եղավ ամառվա այս գիշերը, որպեսզի հասկանայի…
Գթություն… Ես ուզում էի… Ես չիմացա… Թողություն, ծնկի եմ գալիս, թողություն…
Թող ես փլուզվեմ վերջապես, խղճուկ ոսկրակույտ, որ փլվում է, օ,
Գործիքների խղճուկ պարկ, որից կյանքն ազատվում է ուսի մի հարվածով մի անկյունում
Ախ, ես ձեզ տեսնում եմ, սիրելիներս: Հայր իմ, ես տեսնում եմ քեզ: Ես միշտ տեսնելու եմ քեզ մահճակալիդ վրա մեկնված,
Արդար ու մաքուր Տիրոջ առաջ, ինչպես քո ջահել ժամանակ,
Խելամիտ, ինչպես նավահանգստում խարիսխ գցած նավը, առագաստները իջեցրած, լույսերը հանգցրած,
Քո խորհրդավոր ժպիտով, բռնազբոսիկ, ընդմիշտ ամուր, հպարտ քո գաղտնիքով, վեհ քո վաստակով,
Տանջված, լուսե մատներով, ամբողջ օրվա ընթացքում բարակած ու կարծրացած,
Ծաղիկներով, որ քաղել էին քեզ համար պատշգամբից,
Մինչդեռ թշվառական մի երգ էր լացում արհեստանոցների տանիքի վերևից, մի բակում,
Եվ որ Մահվան թմբկահարները բացում ու փակում էին դռները:

ԵԹԵՐԱՅԻՆ ԱՆԴՐԱԴԱՐՁ

5 Փտր

Ա1+ հեռուստաընկերության e-ակումբ հաղորդաշարն անդրադարձել է ներկայումս ամենատաք ու շատ քննարկվող խնդիրներից մեկին` ինտերնետին որպես գրականության ստեղծման ու տարածման նոր միջավայր: Նոր հնարավորություննե՞ր, թե՞ նոր վտանգներ գրականության համար` փորձում է բացահայտել Լիիլթ Բլեյանը:

%d bloggers like this: