ԳՈՒՐԳԵՆ ՋԱՆԻԲԵԿՅԱՆ

21 Հնվ

Կյանքը ինձ երբեք չի զարմացրել: Առանց հակասությունների այն շատ տխուր կլիներ: Բերկրանքի պահեր, անշուշտ, շատ են եղել, երբ մարդը հասնում է իր նպատակին, երբ բազում փորձերից ու անքուն գիշերներից հետո աշխատանքդ օբյեկտիվ են գնահատում: Հիասթափվելու առիթներ նույնպես եղել են: Մարդը իրավամբ համարվում է ամենաբարձր էակը: Ամենից առաջ ես հիասթափվել եմ հենց մարդկանց մեջ: Նման պահեր եղել են նաև ստեղծագործական առումով: Այսօրվա սերունդը անհամեմատ երջանիկ է: Բայց արի ու տես, ոմանք ամեն ինչ հեշտությամբ են ուզում ձեռք բերել, առանց ջանք գործադրելու: Իսկ մենք միշտ գնահատել ենք աշխատասիրությունը: Տաղանդին հարկավոր է տեր կանգնել: Իսկ եթե աչքաթող արիր, կորցրածը չի վերադառնում: Փողոց ես դուրս գալիս, գեղեցիկ տղաներ են, ամեն ինչ տեղը, ճաշակով հագնված, բայց… մեկ-մեկ ուղղակի տհաճություն են պատճառում, երբ նայում ես ոմանց մազերին: Դրանք, որ կուրորեն կրկնօրինակում են այս ու այն տեղից: Եղբայր, այդ ամենը մարդուն զրկում է տղամարդ կոչվելուց: Միևնույն է, ինչ էլ որ անես օրգինալ երևալու համար, ոչինչ չի օգնի, եթե մարդուս մոտ բացակայում է հոգեկան հարստությունը… Ես շատ կուզեի, որ երիտասարդությունը ճիշտ գնահատեր իր արժանիքները, ժամանակն անտեղի չվատներ, նրանցից ամեն մեկն ամբողջ էությամբ նվիրվեր իր ընտրած մասնագիտությանը, գործին և իրագործեր այն երազանքները, որոնք պետք է գեղեցկացնեն թե իրեն, թե հասարակությանը:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s