ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ՊՈՒՇԿԻՆ

13 Հնվ

Կա երկու տեսակի անմտություն. մեկն առաջ է գալիս զգացմունքների ու մտքերի պակասությունից, որոնք փոխարինվում են բառերով, մյուսը` զգացմունքների ու մտքերի առատությունից և դրանք արտահայտելու համար բառերի պակասությունից:
Նրբամտությունը դեռևս մտքի ապացույց չէ: Հիմարները և նույնիսկ խելագարները զարմանալիորեն նրբամիտ են լինում: Կարելի է ավելացնել, որ նրբամտությունը հազվադեպ է միանում հանճարի հետ, որը սովորաբար լինում է պարզասիրտ ու մեծ նկարագրի հետ, ինչը լինում է միշտ անկեղծ:
Ապաշնորհ գիտնականը նման է այն խեղճ մոլլային, ով կտրատել ու կերել է Ղուրանը` կարծելով, թե կյուրացնի Մուհամեդի ոգին…
Կրքերի ճշմարտությունը, ապրումների ճշմարտանմանությունը ենթադրյալ պարագաներում,- ահա թե ինչ է պահանջում մեր միտքը դրամատիկ գրողից: Գրողի մեծ միապաղաղությունը ապացուցում է նրա մտքի միակողմանիությունը, թեև այդ միտքը կարող է լինել շատ խոր: Չեմ խոսում անաչառության մասին: Ով քննադատության մեջ ղեկավարվում է արվեստի նկատմամբ տածած մաքուր սիրուց բացի որևէ այլ բանով, նա արդեն իջնում է, հավասարվում է ամբոխին, որը ստրկորեն կառավարվում է շահախնդրական ստոր մղումներով: Որտեղ չկա սեր դեպի արվեստը, այնտեղ չկա նաև քննադատություն:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s