Պահոց | 11:14 ա.

ԷԴՄՈՆ ԺԱԲԵՍ

9 Հնվ

Արդյո՞ք փոխվում են շուրթեշուրթ անցնող բառերը

— Ինչո՞ւ ես դու եկել իմ երկիր:
— Քոնն ինձ բոլորից հարազատ է:
— Համակրանքն առ իմ հայրենիքը դեռեւս չի արդարացնում քո տաղտկալի ներկայությունը մեր շրջապատում:
— Իսկ ի՞նչն է քեզ համար վատ:
— Օտարական, դու ինձ համար հավերժորեն օտար ես: Ապրիր քո կողմերում, և ոչ թե այստեղ:
— Ես խոսում եմ քո հայրենիքի լեզվով:
— Լեզվի ետևում կեցած է ժողովուրդը, ազգը: Դու ո՞ր ազգից ես:
— Արդեն քո:
— Երկիրն առաջին հերթին հողն է:
— Եվ հողն արձագանքում է իմ խոսքին: Բայց, համաձայն եմ, այն իմը չէ:
— Դե ահա, խոստովանեցիր:
— Այո, բնավ էլ երկիրը չէ իմ կացարանը: Ես ընտրել եմ գիրքը: Ինքդ դա գիտես:
— Բայց դու ճարպկորեն յուրացրիր իմ լեզուն:
— Մի՞թե այն նաև իմը չէ:
— Է՜հ, ոչ: Դու այն սովորել ես: Հենց բանն այդ է: Իսկ ես նրա հետ ծնվել եմ:
— Թույլ փաստարկ է: Ինձ հետապնդում է այն զգացողությունը, որ իմ լեզուն միշտ ծնվում է ինձ հետ միասին:
— Կատարելությունը լեզվում, նրա կիրառումը ձեզ դույզն-ինչ իրավունք չի տալիս: Դա սոսկ այդ լեզվով անբասիր խոսելու և գրելու միջոց է:
— Դա մեզ իրավունք է տալիս սիրելու այն: Եվ մի՞թե ես չեմ գործածում այն, որպեսզի ավելի խորը հասկանամ ինձ, ի վերջո, որպեսզի կարողանամ տեսնել իմ ապագան:
— Բայց դու չես կարող հավակնել իմ լեզվի անցյալին:
— Իմ անցյալը` նրա անցյալն է, քանի որ իմ առաջին խոսքերը նա է հուշել:
— Նույն հաջողությամբ կարող էր այլ լեզու լինել:
— Անշուշտ: Կարևորը` ընտրությունն է:
— Քո ընտրությունը, այո, հնարավոր է, բայց արդյո՞ք նրա: Լեզուն ազատ է իր կապվածություններում: Դու ընտրեցիր իմ լեզուն հանգամանքների բերումով: Իսկ ես այն ժառանգել եմ:
— Ծնողներս են ինձ այն շնորհել: Այդ ժամանակից ի վեր իմ խոսքում հնչում է երախտագիտությունն ու հավատարմությունը նրա հանդեպ:
— Դուրս է գալիս, որ եթե իմ տունը քեզ դուր է գալիս, այն արդեն քո՞նն է:
— Լեզուն հյուրասեր է: Նրա համար միևնույն է, թե մենք ինչ ծագում ունենք: Դա սոսկ այն է, ինչ որ մեզ հաջողվում է նրանից կորզել, այդ պատճառով նրանից չի կարելի ավելին սպասել, քան հենց մեզանից:
— Իսկ եթե մենք ոչինչ չենք սպասում, այնժամ ի՞նչ:
— Դու հաղորդակից կլինես մեր մենությանը:
— Ես քեզ եմ նվիրում իմ գիրքը:
— Գիրքը չեն նվիրում: Այն ընտրում են:
— Ճիշտ նույնպես, ինչպես և լեզուն:

Թարգմ. Վ. Ֆերեշեթյան

ՌԱԲԻՆԴՐԱՆԱԹ ԹԱԳՈՐ

9 Հնվ

ՊԱՐՏԻԶՊԱՆԸ
Օրը դեռ չի վերջացել, շուկան դեռ չի փակվել, շուկան գետի եզերքին:
Ես կարծում էի, թե ժամանակս ապարդյուն անցավ և կորավ վերջին հույսն իմ:
Բայց ո՛չ, եղբա՛յր իմ, դեռ էլի մի բան մնացել է մոտս:
Բախտն ինձ հիմնովին դեռ չի կողոպտել:

Առևտուրը վերջացավ:
Երկու կողմից էլ հաշվարկը պարզ է: Արդ, ժամանակն է, որ ես տուն գնամ:
Հը՛, դռնապան, հա՞րկ ես պահանջում:
Մի վախեցիր, մա՛րդ, դեռ էլի մի բան մնացել է մոտս:
Բախտն ինձ հիմնովին դեռ չի կողոպտել:

Քամու օրորը փոթորկով է սպառնում, և արևմուտքում կուտակվող ամպերը լավ բան չեն գուշակում:
Խաղաղ ջրերը սպասում են հողմին:
Շտապում եմ անցնել գետը` քանի գիշերը վրա չի հասել:
Հը՛, լաստավար, քեզ պետք է վճարեմ:
Ա՛ռ, եղբա՛յրս, դեռ էլի մի բան մնացել է մոտս:
Բախտն ինձ հիմնովին դեռ չի կողոպտել:

Ճանապարհի եզրին, ծառի տակ նստած է մուրացկանը: Ավա՜ղ, նա երկչոտ հույսով նայում է դեմքիս:
Նա կարծում է, թե այսօրվա գործով հարստացել եմ:
Այո՛, իմ եղբայր, դեռ էլի մի բան մնացել է մոտս:
Բախտն ինձ հիմնովին դեռ չի կողոպտել:

Գիշերն ավելի է մթնում, ճամփան դատարկվում է: Լուսատտիկներն առկայծում են թփերում:
Ո՞վ ես դու, որ գաղտագողի, անշշուկ քայլերով հետևում ես ինձ:
Գիտե՛մ, գիտեմ — դու ուզում ես հափշտակել ամբողջ վաստակս: Ես քեզ չեմ հուսախաբի:
Որովհետև դեռ էլի մի բան մնացել է մոտս:
Բախտն ինձ հիմնովին դեռ չի կողոպտել:

Կես-գիշերին տուն եմ գալիս դատարկ ձեռքերով:
Անքուն ու տագնապալի աչքերով դու անհամբեր սպասում ես ինձ իմ դռան մոտ:
Երկչոտ թռչունի պես դու գիրկս ես ընկնում, կրքոտ, անզուսպ սիրով:
Ա՜խ, աստված, այո՛, այո՛, ես դեռ շատ բան ունեմ:
Բախտն ինձ հիմնովին դեռ չի կողոպտել:

%d bloggers like this: