ԽՈՒԱՆ ՄԻՌՈ

24 Դկտ

Անշարժությունն ապշեցնում է ինձ: Այս շիշը, այս բաժակը, մեծ քարը` լքված ծովափում,- սրանք անշարժ առարկաներ են, սակայն մեծ շարժում են առաջացնում իմ մտքում: Ես նման բան չեմ զգում, երբ մարդ արարածն անընդհատ փոխում է իր տեղը ամենաանհեթեթ ձևով: Մարդիկ, որ գնում են լողալու ծովափին, և անցուդարձ են անում, շատ ավելի քիչ են ներգործում ինձ վրա, քան ծովաքարի անշարժությունը: (Անշարժ առարկաները դառնում են ահռելի, շատ ավելի ահռելի, քան շարժվողները): Անշարժությունն ինձ մտածել է տալիս մեծ տարածությունների մասին, որոնցում սկիզբ առած շարժումը չի դադարում որոշակի մի պահի, շարժում, որը վերջ չունի: Ինչպես Կանտն է ասում` դա անվերջության անմիջական մուտքն է վերջավորի մեջ: Ծովաքարը, որ վերջավոր ու անշարժ օբյեկտ է, ինձ ոչ միայն սոսկ շարժում է ներշնչում, այլ այնպիսի շարժում, որը վերջ չունի: Իմ կտավներում դա թարգմանվում է կայծերի նմանվող ձևերով, որոնք ժայթքում են շրջանակից դուրս, ինչպես հրաբխից:
Քանի որ այնտեղ չկա հորիզոնի գիծ, ոչ էլ խորության նշույլ, նրանք տեղափոխվում են խորության մեջ: Նրանք տեղափոխվում են նաև հարթության մեջ, քանի որ գույնը կամ գիծը անխուսափելիորեն բերում են տեսանելիության անկյան տեղաշարժ: Մեծ ձևերի մեջ շարժվում են փոքրերը: Փաստորեն իմ փնտրածը անշարժ շարժումն է, որ համարժեք է այսպես կոչված լռության ճարտասանությանը…

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s