ՍՏԵՖԱՆ ՑՎԱՅԳ

14 Դկտ

Հաճախ են ասում, թե մարդ իրեն մատնում է խաղի ժամանակ: Ես կասեմ, որ խաղի ժամանակ նրան էլ ավելի է մատնում նրա ձեռքը, որովհետև բոլոր կամ համարյա բոլոր խաղամոլները վարժվում են իրենց դեմքին իշխելու: Նրանք ցրում են իրենց բերանի շուրջը գոյացող կնճիռները, հուզմունքը թաքցնելու համար սեղմում են ատամները, աչքերին թույլ չեն տալիս մատնելու իրենց տագնապը, սանձահարում են դեմքի դողացող մկանները և նրան տալիս են իբր թե ազնվական անտարբերության կեղծ արտահայտություն: Բայց հենց այն պատճառով, որ նրանց ուշադրությունը միշտ կենտրոնացված է դեմքն իրենց ենթարկելու վրա, նրանք մոռանում են ձեռքերը, մոռանում են, որ կան մարդիկ, որ դիտում են այդ ձեռքերը և դրանցով գուշակում ամեն ինչ` ագահությունը, համառությունը, ջղայնությունը, անտարբերությունը, հոգնածությունը: Որովհետև անխուսափելիորեն հասնում է այն պահը, երբ այդ լարված կամ թվում է, թե քնած մատները դուրս են բերվում իրենց շինծու հանգստության վիճակից: Այդ կարճատև ակնթարթում, երբ պտուտախաղի գնդիկն ընկնում է խաղադաշտի փոսիկի վրա, և տալիս են համապատասխան թվի անունը, այդ ակնթարթում ձեռքերի այդ հարյուրյակը կամ նույնիսկ հարյուրավոր ձեռքեր ինքնաբերաբար կատարում են յուրաքանչյուրն իրեն հատուկ, բոլորովին անհատական, խորապես բնազդական մի շարժում… Դուք երևակայել չեք կարող, թե ինչպիսի ձեռքեր ասես, որ չեն լինում, վայրենի գազաններ` մազոտ, կեռ մատներով, որոնք սարդի պես են հավաքում փողը, և դալուկ եղունգներով նյարդային, դողացող մատներ, որոնք հազիվ են համարձակվում այդ փողը վերցնել. ազնիվ և ստոր, կոպիտ և ամաչկոտ, խորամանկ և կարծես կակազող ձեռքեր, որոնցից ամեն մի զույգը յուրօրինակ ձևով է պատմում իր կյանքը…

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s