ԱՖԱՆԱՍԻ ՖԵՏ

13 Դկտ

Չեմ ճանաչում ես քեզ: Սահմաններիդ վրա
Հիվանդագին ճիչեր ոգևորեց կուրծքն իմ,
Եվ ինձ համար վայրի ու տանջալի եղան
Երկրային գոյության պայմաններն առաջին:

Մանկական իմ լացի անմեղության միջից
Իմ ճակատը շոյեց հույսն իր խաբող ցոլքով,
Եվ ողջ կյանքս ահա սխալ սխալի ետևից,
Բարին եմ փնտրում ես, բայց գտնում եմ չարը:

Եվ օրերն են անցնում կարոտով ու հոգսով:
(Միևնույն չէ՞ միթե` շատ են դրանք, թե քիչ):
Մոռանալ քեզ, ծածկել օրվա շնչող գործով.
Բայց չի լինում: Մի պահ` և իմ մեջ ես նորից:

Ինչու, ինչի համար` լռում են սիրտ ու միտք:
Ով է թեկուզ նայել բախտի մութ հատակին:
Դու` այդ չէ որ ես եմ: Դու ժխտում ես միայն
Ամենը, ինչ զգալ, տեսնել է տրված ինձ:

Գիտեմ արդեն: Տեսա: Տիեզերքում ամբողջ,
Ուր էլ դիմես` հարց է, և պատասխան չկա,
Ես ապրում եմ, գիտեմ, անգիտության մեջ այս
Ցավալի է միայն, սարսափելի չէ դա:

Իսկ մինչ այդ, երբ մեծ խռովության դողով
Պոկվելու չափ մանկան գեթ ուժ եմ ունեցել,
Ես կգայի աշխարհ այն նույն կտրուկ ճիչով,
Որով ես երբևէ քո ափերն եմ լքել:

Թարգմ. Ա. Պարսամյանի

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s