Պահոց | 3:47 ա.

ԴՈՒԳԼԱՍ ԴՈՒՆ

12 Դկտ

ԵՍ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐԻՉ ԵՄ
Նրանք տառապում են, և ինձ հասանելի է միայն մակերեսը:
Մնացյալն անարտահայտելի է, վեր այն ամենից,
Ինչ կարելի է գրանցել: Դու չես կարող լինել այն, ինչ նրանք են:
Եթե նրանք խոսեն քեզ հետ, դու հնարավոր է` կռահես,
Թե ինչի է նման ցավը, թեև նրանք գուցե թքեն վրադ:

Լուսանկարն ընդամենը արտացոլանքն է
Աննախադեպ դարի հուսալքության:
Բարեգործության սկզբին նախորդել է քսան հարյուրամյան:
Վրդովմունքը միշտ կա.
Այն մեզ հեռու է պահում փողոցներից,
Այն շարունակաբար մեզ դիտել է տալիս:

Լուսանկարն իր սեփական բառերը չունի:
Այն առանց մեզ կատարվող երևույթների
Լուռ վատնումն է, երբ չափազանց ուշ է օգնելու համար:
Ինչ օգուտ նրանց վեհությունից, ովքեր տառապում են:
Դա ցավեցնում է ինձ: Ես խլել եմ նրանց մենությունը:

Իմ երիտասարդ ընկերնեը կարծում են` ֆիլմը Արվեստների Արվեստն է,
Եվ որ այն լինելու է հեղափոխական ապացույց:
Նրանց ֆիլմերը սխալ կռահումներ չեն անի և չեն ստի:
Նրանք կնկարահանեն, թե ինչ է կատարվում փշալարերից այն կողմ:
Նրանք միշտ կիմանան ճշմարտությունը և կլինեն հայտնի:

Քաղաքականությունը փափկեցնում է ամեն ինչ:
Ճշմարտությունը հայտնի է միայն իր զոհերին:
Մնացյալը լուսանկարներ են. իրականություն,
Սովյալները և փլեյբոյները կործանման են գնում:
Կյանքն ինքը գարշելի է արհեստավարժությամբ:

Կյանքն ասում է ամենամեծ ստերը,
Եվ ինքն իրենից հատուցումներ պահանջում:
Ճշմարտությունը բնանկար է, որի վրա ապրում են սրբացված ցեղեր,
Ճապոնիայի և Գերմանիայի ոչ մի ոսպնապակ
Չի կարող կենտրոնանալ դրա վրա:

Կյանքը շողարձակում է շրջանակի վրա` ինչպես գեղեցիկ կոլիբրի:
Դա այն ժապավենն է, որը միշտ դատարկ է դուրս գալիս:
Նկարը, որի համար նկարիչը կաղապարներ չի գտնում, որ հարմարեցնի:
Բանաստեծություն, որ երբևիցե չեն լսել:

Թարգմ. Լուսինե Հարոյան

ՌՈԲԵՐՏ ՍԹԻՎԵՆՍՈՆ

12 Դկտ

ՍԱՏԱՆԱՆ ԵՎ ՀՅՈՒՐԱՆՈՑԻ ՏԵՐԸ

Մի անգամ Սատանան կանգ առավ հյուրանոցում, որտեղ նրան ոչ ոք չէր ճանաչում, քանի որ այնտեղ ապրում էին մարդիկ, որոնք կարգին կրթություն չէին ստացել: Նրան բացահայտեցին չար գործեր կատարելիս և որոշ ժամանակ բոլորը նրանից զգուշանում էին: Վերջպես հերթափոխը ստանձնեց հյուրանոցի տերը և լրջորեն գործի անցավ:
Հյուրանոցի տերը բռնեց պարանի ծայրից.
— Հիմա ես պատրաստվում եմ ոչնչացնել քեզ,- ասաց նա:
— Դու ինձանից վիրավորվելու իրավունք չունես,- ասաց Սատանան:- Ես ընդամենը Սատանա եմ, և իմ բնույթն այդ է` չար գործեր կատարելը:
— Այդպե՞ս է արդյոք,- հարցրեց հյուրանոցի տերը:
— Այդպես է, հավաստիացնում եմ քեզ,- ասաց Սատանան:
— Դու իսկսպե՞ս չես կարող վերջ տալ չարիք արարելուն,- հարցրեց հյուրանոցի տերը:
— Ոչինչ չեմ կարող անել,- ասաց Սատանան:- Ինձ նման էակին ոչնչացնելն ուղղակի անօգուտ դաժանություն է:
— Այդպես էլ կա,- ասաց հյուրանոցի տերը:
Եվ նա պարանով կախեց Սատանային:
— Ահա այսպես,- ասաց հյուրանոցի տերը:

ԱՐԹՈՒՐ ՇՈՊԵՆՀԱՈՒԵՐ

12 Դկտ

Որ մեր սուբյեկտիվությունն անհամեմատ ավելի կարևոր է մեր երջանկության և առողջության համար, պարզորոշ հաստատվում է այն իրողությամբ, որ, օրինակ, քաղցը լավագույն խոհարարն է, կամ որ տարեցն անտարբեր է նայում պատանության աստվածուհուն` կնոջը, և ի վերջո այդ ամենը հաստատվում է հանճարի կամ սրբի կյանքով:
Հատկապես առողջությունն այնքան է գերակայում բոլոր արտաքին բարիքներին, որ առողջ չքավորը հիվանդ արքայից ավելի երջանիկ է: Հանդարտ, ուրախ զվարթությունը, որը լավ առողջության և ճիշտ դատող խելքի հետևանք է, զուսպ կամքը և այդ ամենի հետ մաքուր խիղճը. ահա այն բարիքները, որոնց չեն կարող փոխարինել ոչ մի պաշտոն ու հարստություն: Այն, ինչ նշանակում է մարդն իր իսկ համար, ինչն ուղեկցում է նրան նույնիսկ միայնության մեջ, և որը չի կարող նվեր տրվել կամ խլվել, ակնհայտորեն ավելի էական է իր ունեցածից և այն բանից, ինչով նա ներկայանում է ուրիշ մարդկանց: Խելացի մարդն իր մտքերի և երևակայության մեջ կգտնի հրաշալի զվարճալիքներ, նույնիսկ երբ մենակ է, իսկ ահա զրուցակիցներին, ներկայացումները, ճամփորդություններն ու զվարճություններն անվերջ փոխելը անգամ տխմարին չեն ձերբազատի իրեն հոշոտող ձանձրույթից: Լավ, հավասարակշռված, զուսպ բնավորություն ունեցող մարդը նույնիսկ ծանր պայմաններում կարող է իրեն բավարարված զգալ, ինչին վիճակված չէ հասնել ագահ, նախանձ և չար մարդուն, որքան էլ նա հարուստ լինի:

%d bloggers like this: