ԲՈՐԻՍ ՎԻԱՆ

11 Դկտ

Ինձ համար էություն ասածը պարզապես գոյություն չունի: Գնա գրողի ծոցը, կառարկեն ինձ, բայց չէ՞ որ այդ աղտեղությունների ուղղակի հետևանքը սրտխառնուքն ու փսխումն է լինելու, որ դուք նույնացնում եք կատարելապես բնական հանդիսացող արտաթորության արդյունքի հետ, ուրեմն և այն բնախոսական պրոցեսի խախտման հետևանք է ու արդյունք: Բայց տեսեք, որ այս սրտխառնուքը մաքրության նշան է: Այս փսխում կոչվածը անմեղության նշան է: Այն բացսրտության, անկեղծ միամտության և անիմանալիի առջև շարունակ խորացող ապստամբ ծառացումի նշան է: Ի՞նչ են անում հարբեցողները: Նրանք խմում են և ողջը պահում են իրենց մեջ: Ի՞նչ են անում չար հոգիները: Նրանք տեսնում են չարիքը և ժպտում են: Ի՞նչ են անում մերժվածները, անիծվածներն ու սևամաղձոտ հոգիները: Նրանք չեն նահանջում տիեզերական չարիքի առաջ, և ձեռքերն են շփում ի ցույց դրված արատի ներկայացման առթիվ: Իսկ բարի հոգինե՞րը: Նրանք միայն սիրտ են թափում…
Ես երբեք ինձ համար դույզն-ինչ «հայտնություն» անելու փորձություն չեմ ունեցել, ես երբեք ամբողջ գիշեր իմ սենյակում հպարտորեն ետուառաջ քայլելու երջանկությունը չեմ ունեցել փիլիսոփաներին ընթերցելուց հետո, որպեսզի բռունցքով հարվածեի փորիս ու բացականչեի. ահա, ահա միակ ճշմարտությունը: Ես երբեք չեմ սկսել գործել` հետագայում ինձ ժխտելու համար, և չեմ հավատում, որ մի մարդ, որը շտապում է սխալ գործել` հետագայում այն հրապարակայնորեն խոստովանելու համար, լինի արժանի համընդհանուր հիացմունքի, ես հատկապես ցավալի եմ համարում այդպիսիք գործած լինելը…

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s