ԱՎԳՈՒՍՏ ՄԻԼՍ

4 Դկտ

ԽԻՂՃԸ
Դանթեն իր «Աստվածային կատակերգության» մեջ Վերգիլիոսի հետ միասին անցնում է դժոխքի բոլոր շրջանները և լինում է դրախտում: Նմանատիպ մի բան էլ կատարվում է մարդու հետ, որը փորձում է գիտակցել բարոյակնության ամենագաղտնի երևույթներից մեկը` խղճի զգացողությունը: Այստեղ` հոգու խորքում գտնվում է մեր գորշ անտարբերությունը, մեր փոխզիջումը բարու ու չարի միջև: Այնտեղ են պատահական արարքները, որոնց հետևանքները մենք չենք կարող կանխատեսել: Այստեղ են մեր հրապուրանքները, որոնք շփոթում ենք սիրո հետ: Այնտեղ են արցունքները, կրքերը, սառնությունն ու շփոթմունքը: Այնտեղ սերն է, որ թուլության պատճառով չենք կարողացել մերժել, որը շոյում է մեր ինքնքսիրությունը և որը մենք օգտագործեցինք: Այնտեղ են մեզ վստահված, բայց չպահպանված գաղտնիքները: Այնտեղ են մեր սովորությունները, որոնք մենք անիծում ենք` խճճվելով ինչպես սարդոստայնում: Այնտեղ են մեր դյուրահավատությունն ու մակերեսայնությունը, մեղքերը, որոնք գործել ենք զայրույթի և ատելության պահին: Այնտեղ… անսահման, հաճախ քաոսային գրառումներն են մեր ենթագիտակցության:
Ինչքան ավելի բարդ է անհատի ներքին աշխարհը, այնքան բազմազան են մարդու հարաբերությունները արտաքին աշխարհի հետ, այնքան ավելի մեծ պահանջ ես զգում հավասարակշռել քո հոգևոր աշխարհը և լինել ինքնավար անձ: Եվ մարդը սկսում է ինքն իրեն դատել, ինքն իրեն գովեստներ անել, գնահատանք տալ իր գործած արարքներին, խորհուրդներ տալ, կարգ ու կանոն հաստատել իր ներքին տնտեսության մեջ, դաստիարակել ինքն իրեն: Եվ նա համոզվում է, որ այնտեղ` իր ներսում կա ինչ-որ մի հզոր և խորհրդավոր ուժ, որն ինքն իրենից օրենք է ներկայացնում: Կա խիղճ:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s