ԻՎԱՆ ԲՈՒՆԻՆ

29 Նյմ


Մենակություն

Եվ քամի, և անձրև, մառախուղ.
Ու ջրեր սրտաշունչ, սառցապատ.
Այստեղ կյանքը մեռել է վաղուց
Ու դարձել է այգիս անապատ:
Ես նստած եմ մթին սենյակում,
Ցուրտ քամին է լոկ դուռս թակում:

Դու երեկ էլ ինձ մոտ էիր, բայց
Ես արդեն տաղտկալի եմ, ձանձիր:
Ու վերջում իրիկվա ցուրտ ու թաց
Դու իմ կինը հանկարծ թվացիր…
Ինչ արած, ես կապրեմ դեռ կրկին
Միայնակ ու մի կերպ առանց կին…

Ու անցնում են այսօր անդադար
Նույն ամպերը անվերջ շարքերով.
Առմուտքի մոտ քո հետքը դատարկ
Աղոտվել է, լցվել է ջրով:
Եվ նայելն է այնպես ցավալի
Իրիկվա գարշագույն խավարին:

«Դարձիր ետ,- կանչեցի քեզ կրկին,-
Ես վարժվել եմ քեզ հետ ապրելուն»:
Բայց չունես դու անցյալ, երբ, տիկին,
Դադարում ես մեկին սիրելուց:
Էհ, խմեմ, վառեմ բուխարին…
Գուցե շուն ես գնեմ այս տարի:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s