ՏՈՆԻՆՈ ԳՈՒԵՐԱ

7 Նյմ

ԲՌՆԱԿԱԼԻ ՎԵՐՋԻՆ ՃԻՉԸ
Նա կառավարում էր վիթխարի, բայց դժբախտ հողերը, որոնց խփել էր այտուցային ժանտախտը, եւ հիմա մահանում էր իր ապարանքի դահլիճներից մեկում:
Ի վերջո, բռնակալը հրամայեց կանչել հպատակների մեծ մասին, որոնց հետ դաժան էր վարվել` եւ կանանց, ում բռնաբարել էր, եւ կույրերին, կաղերին, նրա չարությունից տուժած խեղանդամներին: Նա ուզում էր, որ ողջ ժողովրդի վրա` դահլիճում ժողովված, եւ աստիճանների մոտ, եւ դրսում ծնկաչոք կեցածների վրա ընկներ իր մերձիմահ ճիչը` «Ես գոհ եմ մեռնում, քանզի գիտեմ, որ ոչ մեկին բարություն չեմ արել»:

ՌՈՒՍ ՊԱՐՈՒՀԻՆ
Մի ռուս պարուհի, որ արդեն 70-ն անց էր՝ պարուսույց էր դպրոցում: Մի անգամ նրան հետապնդեց մի անծանոթ երիտասարդ, որը ցնցվել էր նրա սլացիկ կազմվածքից:
Պարուհին վազքով տուն նետվեց, որպեսզի երիտասարդը չհասներ իրեն: Շնչակտուր դուռը կողպեց: Փոքր աղջիկը հարցրեց, թե ինչ է պատահել:
— Աներեւակայելի է,- պատասխանեց ծեր պարուհին,- ինչ-որ պատանի սկսեց ինձ հետապնդել, բայց ես չէի ուզում, որ նա տեսներ իմ դեմքը եւ խաբվեր իր ակնկալիքներում: Նայիր պատուհանից, գուցե նա դեռ այնտե՞ղ է՝ մայթեզրին:
Աղջիկը մոտեցավ պատուհանին եւ դրսում տեսավ մի ծերունու, որ կանգնած էր՝ գլուխը վեր ցցած:

Թարգմանությունը` Վարդան Ֆերեշեթյանի

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s