ԼԵԳԵՆԴ ԽԱՅԱՄԻ ՄԱՍԻՆ

1 Նյմ

Ավանդաբար ասվում է, որ մի օր Խայամը նստած ծառերի ստվերի տակ գինի էր խմում և բանաստեղծում էր: Հանկարծ բարձրանում է մի ուժգին քամի և ծառի մի ճյուղը կպչում է նրա գինու կժին, որն ընկնելով, կոտրվում է և գինին թափվում: Այս դեպքի առթիվ նա ասում է այս քառեակը.
Անոթն իմ գինու, Տեր իմ, կոտրեցիր,
Դուռը ցնծության գոցեցիր դեմքիս,
Թափեցիր գինիս՝ վարդի պես կարմիր,
Հարբա՞ծ ես, Տե՜ր իմ, հո՜ղը գա բերնիս:
Խայամի այս համարձակության վրա բարկանում է Աստված և խիստ պատիժ տալիս: Ծռում է բերանը, կարկամեցնում լեզուն եւ սևացնում երեսի մի կողմը: Երբ մի փոքր անցնում է, Խայամն ուշքի է գալիս, տեսնում է ծանր պատիժը, զղջում իր խոսքերի համար և այս քառյակով ներողություն է խնդրում Աստծուց:
Ասա´ ինձ, խնդրեմ, ո՞վ է աշխարհում որ մեղք չունենա,
Այն մահկանացուն, որ մեղք չգործեց, ինչպե՞ս ապրեց նա,
Ես վատ եմ անում, եւ Դու ինձ վատով պատժում ես, ո՜վ Տեր,
Ասա´ ինձ խնդրեմ, ապա ես և դու ինչո՞վ ենք տարբեր:
Խայամի զղջումը լսելի է դառնում Աստծուն, վերացնում է պատիժը և նորից շնորհում նրան կարմիր գինի ու ավելի իմաստուն լեզու:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s