ՌԸՆԵ ՇԱՐ

27 Հկտ

ՆՎԻՐՎԱԾՈՒԹՅՈՒՆ
Քաղաքի փողոցներում իմ սերն է: Ինչ փույթ, թե ուր է գնում երկատված ժամանակի մեջ: Իմ սերը չէ այլևս. ամեն ոք կարող է նրա հետ խոսել:
Նա չի էլ հիշում` ո՞վ սիրեց իրեն ճշմարիտ սիրով:
Հայացքների մարմաջների մեջ որոնում է նա իր նմանակին: Իմ հավատարմությունն է անցած տարածքն իր: Նա հույսն է գծում և թեթևորեն վտարում է այն: Անմասն մնալով` ինքը նախապատվությունն է:
Ապրում եմ նրա հոգու խորքերում երջանիկ բեկորի նման: Իր մտքից անկախ իմ մենությունը գանձարանն է իր: Մեծ միջօրեականում, որտեղ նշվում է նրա խոյանքը, ազատությունն իմ փորփորում է այն:
Քաղաքի փողոցներում իմ սերն է: Իմչ փույթ, թե ուր է գնում երկատված ժամանակի մեջ: Իմ սերը չէ այլևս. ամեն ոք կարող է նրա հետ խոսել: Նա չի էլ հիշում` ո՞վ սիրեց իրեն ճշմարիտ սիրով և ո՞վ է հեռվից լույս տալիս նրան, որ վայր չընկնի:

ԻՆՉՈՒ՞ ՀԱՆՁՆՎԵԼ
Օ, պատահական իմ ծանոթուհի, մեր բաց թևերը մոտ են մեկմեկու,
Հավատարիմ է լազուրը նրանց:
Սակայն այդ ի՞նչ է փայլում մեզնից վեր, բարձր, շատ բարձր:
Մեր հանդգնության մեռնող ցոլքերը:
Երբ որ մենք նրան ի վերջո հասնենք,
Երկրին այլևս վիշտ չենք պատճառի,
Կնայենք իրար:

* * *
Չորացող սպիտակեղեն` մերկահագի, անկողնու` լվացքասեղմակների վրա պարանով կախված: Անհոգ տանտերը թողել է այն այնտեղ ողջ գիշեր: Քարերի եւ խոտերի վրա ճերմակին էր տալիս թավշյա ցողը: Օրը խոստանում էր տաք լինել, բայց գյուղը չէր արթնանում: Ամայի հատվածներում ողջ գեղեցկությամբ տիրում էր առավոտը, սեփականատերերը, դեռեւս, ծանր բանալիներով վիթխարի կողպեքների տակից դուրս չեն բերել ոչ դույլ, ոչ գործիք: Թռչնարանը հանրահավաքի էր ելել, ճամփից դուրս ընկած, օդում հառնել էր ամուսնական զույգը, Ջակոմետտիի աշխատանքը: Ասես մերկացած, կամ էլ` ոչ: Նրբին, լուսաթափանց, ինչպես այրված տաճարի վիտրաժները, անկերպարան, ինչպես ինքն իր անբարետեսությունից եւ նիհարությունից ամաչող: Եվ այդուհանդերձ, հպարտ իրենց անվեհերությամբ` նրանց տեսակից, որ կգնա մինչեւ վերջ, չի երերա թավուտի եւ արհավիրքի անողոք լույսի ներքո: Սիրահարները դափնեվարդի, նրանք քարացել են ագարակատերերի տնկիների առջեւ եւ երկար շնչում են նրանց բույրը: Պարանի սպիտակեղենը սարսռում է: Տխմարավուն շունը, նույնիսկ առանց հաչելու, կողմ է նետվում: Տղամարդը շոյեց կնոջ փորը, եւ նա հայացքով քնքշորեն շնորհակալ եղավ: Սակայն նրանց փաղաքշանքից բերկրեց միայն գրանիտե ծածկի տակի խոր ջրհորը` միայն նա որսաց դրա թաքուն իմաստը: Հեռավոր սենյակում, ընկերների գյուղական տանը, քնած էր մեծ Ջակոմետտին:

Թարգմ. Նվարդ Վարդանյան

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s