ՌՈԲԵՐՏ ՎԱԼԶԵՐ

26 Հկտ

Կար-չկար մի բանաստեղծ, ով այնքան էր սիրահարված իր սենյակին, որ ամբողջ օրը նստում էր բազկաթոռին ու նայում պատերին, որոնք իր աչքի առջեւ էին: Նա այդ պատերից հավաքեց նկարները, որպեսզի որեւէ ուշադրություն շեղող առարկա չխանգարեր իրեն եւ չգայթակղեր ինչ-որ բան զննելու, այդ փոքրիկ, անբարեհամբույր, կեղտաբծերով պատից բացի: Չասենք, թե իբր նա դիտավորյալ էր բնակատեղին ուսումնասիրում, հարկ է խոստովանել` անառիթ երազայնության կապանքների մեջ նա կենում էր առանց որեւէ հետին մտքի, եւ հենց այն ժամանակ, երբ նրա տրամադրությունը ոչ ուրախ, ոչ առույգ, ոչ էլ մելամաղձոտ էր, այլ այնքան պաղ ու անտարբեր, ինչպիսին որ լինում է ցնորվածի մեջ: Այդ վիճակում նա երեք ամիս անցկացրեց, եւ այն օրը, երբ պիտի սկսվեր չորրորդը, այլեւս չէր կարողանում տեղից վեր ելնել: Նա պինդ կպել էր: Դա անսովոր է, եւ պատմողի խոստումը, որ վստահեցնում էր, թե իսկույն կհետեւի ավելի անսովոր մի բան, առավել անհավանական է թվում: Հենց այդ ժամանակ իր սենյակում մեր բանաստեղծին այցելեց նրա մի ընկերը եւ, հենց մտավ այնտեղ, ընկավ նույն վհատ կամ թե ծիծաղելի երազկոտության գիրկը, որով տարված էր առաջինը: Որոշ ժամանակ անց նույն դժբախտությունը պատահեց երրորդ բանաստեղծա- կամ վիպա-գրի հետ, ով եկել էր իր ընկերոջ հետեւից. դժբախտություն, որի մեջ իրար ետեւից ընկան վեց բանաստեղծներ, ովքեր բոլորը եկել էին, որ իմանան իրենց ընկերների մասին: Եվ հիմա յոթն էլ նստած են փոքրիկ, մթին, մռայլ, անբարեհամբույր, պաղ, տկլոր շինության մեջ, իսկ փողոցում ձյուն է տեղում: Նրանք սոսնձվել են իրենց աթոռներին, եւ թվում է, այլեւս երբեք դուրս չեն գա զբոսնելու: Նրանք նստել ու նայում են, եւ ուրախ ծիծաղը` պարգեւն այս պատմության համար, ի վիճակի չէ ազատելու նրանց տրտում գերությունից:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s