ՊԵՏԵՐ ՆԱԴԱՇ

23 Հկտ

… Այստեղ, որպես կեղծապատիր եւ չարակամ, մենք պետք է մերժենք առանձին անպատասխանատու հայտարարություններն այն մասին, թե հասարակության այդ ավելի հավասար անդամները քաղաքացիներն ու քաղաքացուհիներն են, ովքեր ղեկավարում էին երկիրը: Գիտությունը այսօրվա տվյալներով չունի փաստեր, որոնք վկայում են այն մասին, թե նրանցից որեւէ մեկը թեկուզ մեկ անգամ իր անհատական գիտելիքը բաժին է հանել ինչ-որ մեկ ուրիշին: Դա նրանք թույլ չէին տալիս ոչ իրենց շրջապատում, եւ ոչ էլ դրանից դուրս, եւ ուրեմն, հասարակության գործերին իրազեկ քաղաքացիների, եւ դրանց անիրազեկ քաղաքացիների միմյանց միջեւ եղած տարբերությունը զուտ ձեւական էր: Եթե հասարակության գործերին անիրազեկ քաղաքացիները, այդ գործերին հենց իրենց անիրազեկության շնորհիվ, մոլեռանդորեն եւ հենց իրենց օգտավետության համար կողմնակից լինեն լռին հասարակական պայմանագրին` երբեք եւ ոչ մի դեպքում հասարակության սեփականությունը չդարձնի իր գիտելիքները, ապա հասարակության գործերին իրազեկ քաղաքացիք, ելնելով հենց այդ գործերին իրենց իրազեկության զգացողությունից, մոլեռանդորեն եւ հասարակության շահերի համար կողմնակից էին լռին պայմանագրին, որին համապատասխան միայն կոլեկտիվ անգիտությունը կարող էր երաշխավորել այն անհատական իմացությունը, որն ունենալու իրավունք ոչ ոք չուներ: Եթե առաջինները ձեւացնում էին, թե իբր ոչ մի անհատական գիտելիք չունեն աշխարհի մասին, ունենալով լոկ կոլեկտիվ անգիտություն, ապա մյուսները ձեւացնում էին, թե իբր հենց կոլեկտիվ անգիտությունն էլ անհատական իմացությունն է, եւ դրանում կար իր տրամաբանությունը: Չէ՞ որ, եթե որեւէ մեկը ոչ իր մեղքով իրազեկ չէ հասարակական գործերին, ո՞ր հիմքով նա կարող է հավակնել այն բանին, որպեսզի իր անհատական իմացությունը կոլեկտիվ անգիտության մաս կազմի: Մյուս կողմից, եթե որեւէ մեկը, դարձյալ ոչ իր մեղքով, իրազեկ է հասարակական գործերին, ինչ հիմքով նա կարող է հրաժարվել այն բանից, որպեսզի իր անհատական իմացության հիմքը կազմում է կոլեկտիվ անգիտությո՞ւնը: Այդ իմաստով մենք կարող ենք վստահաբար խոսել ղեկավարողների եւ ղեկավարվողների սկզբունքային հավասարության մասին: Ղեկավարողները չէին կարող սահմանափակել ղեկավարվողներին առ ազատ միտքը դեպի իրենց անհատական իմացությունը ճիշտ նույնպես, ինչպես ղեկավարվողները չէին կարող սահմանափակել ղեկավարողների ազատ մուտքն առ հասարակական անգիտությունը… Յուրաքանչյուրը կարող էր անել այն, ինչը նա չգիտի, եւ յուրաքանչյուրը բացեիբաց այդ մասին կարող էր մտածել այն, ինչը նա չի մտածում: Եվ եթե այս վեհանձն եւ գրավիչ թերամտությամբ հանդերձ՝ երկիրը չհասցրին ծայրահեղ քայքայման եւ քաոսի, ապա դա չպատահեց միայն այն պատճառով, որ բոլոր հավասար քաղաքացիների մեջ կային ավելի հավասար քաղաքացիներ: Եվ դրանց կոչում էին լուրեր հաղորդողներ…

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s