ԳՈՐԱՆ ՊԵՏՐՈՎԻՉ

23 Հկտ

Ինչ հրաշք ասես չի լինում լուս աշխարհում

Մենք նստած էինք դրսում եւ արձակում էինք արեւի խիտ շողերը, որպեսզի դրանք չայրեին մեր պարտեզը, երբ հանկարծ դարպասների մոտ հայտնվեց քաղաքային անորոշ-մոխրավուն հագուստով եւ հեւասպառ մի մարդ: Մենք միանգամից հասկացանք, որ նա տեղացի չէ, առաջինը, նրան ոչ ոք չէր ճանաչում, իսկ երկրորդ, նրա անդրավարտիքը մինչեւ ծնկները թաց էր, չէ՞ որ նեղ գերանով մեր գետն անցնել կարողանում են միայն մերոնք։
— Ինչու դուք կամուրջ չեք սարքում,- ողջույնի փոխարեն հարցրեց նա:
— Ճիշտն ասած, դրա կարիքը բնավ չկա,- պատասխանեց պապս՝ ձեռքի շարժմունքով հյուրին հրավիրելով նստարանին նստելու:
Հյուրն արագահայաց զննեց բակն ու նստեց: Տատս նրան երեք խճճված արեւի շող երկարեց, որպեսզի նա ինչ-որ բանով զբաղվի. աշխատանքի մեջ խոսքուզրույցն էլ ավելի զվարթ է: Բայց նա միայն թոթվեց ուսերը, հավանաբար, չիմանալով, թե այդ ամենի հետ ինչ անի:
— Դուք ի՞նչ է, արեւի շողերը երբեք չեք արձակել,- խիստ զարմացած հարցրեց մայրս:
— Ոչ,- ասաց հյուրը:
— Կներեք, իսկ դուք ինչպես եք փրկվում տապից,- հարցրեց հայրս:
— Այ թե ինչպես,- ասաց հյուրն ու պայուսակից հանեց տաղտկալի կոստյումի գույնի պլաստմասսե հովհարը:
— Արդարադատ Աստված, ինչ հրաշք ասես չի լինում էս լուս աշխարհում,- խաչակնքեց տատս:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s