ԱՆՀԵՏԱՑԱԾ ՏԱՌԸ

20 Նյմ

Ֆրանսիացի մի գրող կա` Ժորժ Պերեկ: Նա 1969 թվականին վեպ հրատարակեց «La disparition» (Անհետացում) վերնագրով: Ստեղծագործության առանձնահատկությունն այն էր, որ վեպում չկար ոչ մի e տառ, թեև դա ֆրանսերենում ամենագործածականն է: Այդ նույն սկզբունքով` առանց e-երի, գիրքը թարգմանվեց անգլերեն, գերմաներեն, իտալերեն: Ռուսները նույնպես հետևեցին օրինակին, միայն այն տարբերությամբ, որ ռուսերենում բացակայում էին բոլոր օ տառերը, քանի որ օ-ն է ռուսերենի ամենագործածական տառը:images

Advertisements

ԱԳՌԱՎԻ ՆԱԽԱՆՁԸ

19 Նյմ

— Տեսե՞լ ես, թե ագռավն ինչպես է ընկույզը փշրում,- հարցնում է ծանոթս:- Գետնից կտուցով վերցնում է, բարձրացնում է վերև ու բաց է թողնում: Եվ դա կրկնում է այնքան ժամանակ, մինչև ընկույզը կոտրվում է:
— Իսկ դու տեսե՞լ ես, թե ինչպես են փշրում մարդու սիրտը,- ասում է մյուս ծանոթս:- Ագռավները կնախանձեին: Ոչ կտցում են, ոչ վերևից ներքև են նետում, ոչ հարվածում են: Ընդամենը հուսախաբ են անում և վերջ:

Հովիկ ՉարխչյանTorgachkin=A77=2-DSC05545

ԾԻԱԾԱՆԻ ՄԵՂԵԴԻՆ

19 Նյմ

Թեև ծիածանի բազմագույն սպեկտրում երանգներն առանձնացված չեն և մի գույնից մյուսին անցումը տեղի է ունենում բազմաթիվ միջանկյալ երանգների հաշվին, բայց ավանդաբար խոսվում է ընդամենը 7 գույների մասին: Համարվում է, որ այդ 7 գույներն առաջինը ընտրել է Իսահակ Նյուտոնը: Ընդ որում, սկզբնապես նա առանձնացրել է ընդամենը 5 գույն, ինչի մասին գրել է իր «Օպտիկա» աշխատության մեջ: Հետագայում ցանկանալով համապատասխանություն ստեղծել գունային սպեկտրի թվի և երաժշտական նոտաների թվի միջև, Նյուտոնը հավելել է ևս երկու գույն:

music-notes-clipart-rainbow-12

ԲՈԼՈՐԻՍ ԵՐԵԽԱՆ

17 Նյմ

1988-ի երկրաշարժից մի դեպք պատմեմ:
Աղետից հավանաբար մի շաբաթ էլ չէր անցել: Մի օր կեսօրին մայրս տուն եկավ 5-6 տարեկան անծանոթ աղջնակի ձեռքը բռնած: Ներս բերեց, նստեցրեց վառարանի մոտ, հետո մեզ հետ առանձնացավ ու ասաց. «Ծնողները զոհվել են: Այսօրվանից նա մեր տանն է ապրելու: Ձեզ համար քույրիկ կլինի»: Այնպես միանգամից ասաց ու այնպես հանգիստ հաշտվեցինք այդ մտքի հետ, կարծես վաղուց գիտեինք դրա մասին և ընդամենը սպասում էինք, որ տուն գար:
Արագ-արագ քաղցրավենիքներ, մրգեր դրեցինք սեղանին, խաղալիքներ գտանք, մտածում էինք, թե որտեղից կարելի էր մանկական տաք հագուստներ բերել: Այդպես զբաղեցնում ու մերվում էինք նրա ներկայության հետ:
Մի քանի ժամ էլ չէր անցել, երբ հանկարծ տան դռները աղմուկով ետ գնացին, ներս ընկամ մի հաղթանդամ կին, նետվեց դեպի երեխան, գիրկն առավ, հետո զայրույթով ու դժգոհությամբ նայեց մեր կողմը և դուրս գնաց: Երեխայի մորաքույրն էր: Նրա վերջին հայացքը մեզ ասում էր. «Էս երեխան անտեր չէ, որ ձեր տուն եք բերել»:
Նրանք գնացին: Մենք անշարժացած կանգնել էինք: Ու դա եզակի անգամ էր, որ կոպտությանը պատասխանում էինք ժպիտով:

Հովիկ Չարխչյանmaxresdefault (15)

ՍՎԻՏԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

17 Նյմ

Եղանակները ցրտեցին: Մարդիկ պահարաններից դուրս են բերում իրենց տաք հագուստները: Դրանց թվում է է նաև սվիտերը: Իսկ գիտե՞ք, թե ինչու են դրան անվանում սվիտեր: Հագուստի այդ տեսակն առաջին անգամ սկսել են գործածել դեռևս 19-րդ դարում, Եվրոպայում: Ի սկզբանե այն համարվում էր զգեստ նիհարելու համար, քանի որ ֆիզիկական վարժությունների ժամանակ նպաստում էր քրտինքի արտադրությանը: Ավանումն էլ առաջ է եկել անգլերեն «to sweat»` «քրտնել» բայից:

SGiLRjun52s

ԱՆՊԱՏՃԱՌ ՀՈՒՇԸ

16 Նյմ

Հիշելն ու չմոռանալը տարբեր բաներ են: Հիշելն ինքնաբերաբար է, չմոռանալու մեջ ճիգ կա:
Հիշողության իրավունքը լինելն է: Մնացածը քո ընտրությունն է: Մեկին կհիշես, մյուսին կմոռանաս, երրորդին կպահես մտքիդ մեջ, չորրորդի մասին քեզ կհուշեն: Եվ դրանցից ամեն մեկն իր պատճառը կունենա, որովհետև հիշողությունն ամեն բանի համաձայն է, բացի անպատճառ լինելուց:
Ու եթե մի օր հանկարծ բացորոշես, որ քո բոլոր հուշերն ու հիշատակները ասեղված են միևնույն թելով, իմացիր, որ դա քո դերձանն է: Քո հիշողության մեջ դու պահպանում ես քեզ կամ կորցնում ես քեզ: Եթե այնտեղ կան ուրիշները, ապա կան միայն նրա համար, որ քեզ հետ են եղել: Նրանց բացառելիս դու նախ ինքդ քեզ ես հերքելու:

Հովիկ Չարխչյանmemory

ՀԱՎԵԼԱԴԻՐ ԻՄԱՑԱԿԱՆԸ

10 Նյմ

Գիտնականներն ասում են, թե մահից հետո մարդը գրեթե մեկ ժամ գիտակցում է, որ ինքը մահացել է և հասկանում է, թե ինչ է կատարվում իր շուրջը: Ես չգիտեմ` դա այդպե՞ս է, թե՞ ոչ: Հաստատելու համար ապացույցներ չունեմ, հերքելու համար հիմքեր նույնպես չկան: Բայց վստահաբար կարող եմ պնդել, որ չկա ավելի ծանր բան, քան հետմահու կյանքի այդ մեկ ժամը:
Աստծո ամենամեծ պատիժն է` իմանալ ավելին, քան տրված է իմանալ: Եվ իմանալ, որ այդ հավելադիր իմացականը քո մահն է:

malchik-bolezn-zhizn-smert

ՄԵՆԱՄԱՐՏ ՄԵՐԿՈՒԹՅԱՆ ՀԵՏ

8 Նյմ

Պատմության մեջ ամենաանհեթեթ մենամարտը թերևս նա է, որ տեղի է ունեցել 1806 թվականին, Անգլիայում: Գինետներից մեկում վիճաբանում են երկու ջենթլմեն` Համֆրի Հովարտը և կոմս Բերիմորը: Հաջորդ առավոտյան նշանակվում է նրանց մենամարտը: Եվ ահա հայտնվում է Հովարտը` բոլորովին մերկ: Նա մտադրություն չունի որևէ մեկին ծաղրելու, պարզապես մասնագիտությամբ լինելով վիրաբույժ` գիտի, որ երբեմն մահը վրա է հասնում ոչ թե գնդակից, այլ գնդակի հետ մարմին ներթափանցած հագուստի ծվեններից, որոնք վարակի աղբյուր են ծառայում: Դրա համար էլ մերկացել է:
Կոմսն իր հերթին չի ցանկանում պատմության մեջ մնալ իբրև մեկը, ով մերկ մարդ է գնդակահարել: Այդ պատճառով էլ ախոյանները զենքերը վայր են դնում և բաժանվում են խաղաղությամբ:

0_77d384_4df3a8ab_XL

ՌԵԺԻՍՈՐԻ ԵՐԱԽՏԻՔԸ

8 Նյմ

Եթե ուշադիր լինեք, ապա վրացի ռեժիսոր Գեորգի Դանելիայի գրեթե բոլոր ֆիլմերի տիտրերում կհանդիպեք դերասան Ռենե Խոբուայի անունը: Սակայն նման դերասան գոյություն չունի: Ռենե Խոբուան հասարակ մարդ է, շինարար, կինոարվեստի հետ որևէ առնչություն չունեցող մեկը: Դանելիան նրա հետ ծանոթացել է 1960-ականների սկզբին, Թբիլիսիում, երբ հյուրանոցում աշխատում էր ֆիլմերից մեկի սցենարի վրա: Եվ ահա ռեժիսորն ու սցենարիստը Խոբուային հրավիրում են իրենց սենյակ ու մի քանի օր շարունակ նրան զանազան պատմություններ են պատմում, հատվածներ են ընթերցում ապագա ֆիլմի սցենարից: Նպատակը մեկն էր` իմանալ «շարքային կինոդիտողի» կարծիքը: Միայն վերջում պարզվում է, որ խեղճ շինարարը գործուղման է եկել, պիտի Թբիլիսիից շտապ շինարարական նյութեր տեղափոխեր Զուգդիդի, բայց դրա փոխարեն նստել ու պատմություններ է լսել:
Ի նշան երախտագիտության Գեորգի Դանելիան որոշում է այդ մարդու անունն անմահացնել իր ֆիլմերում:1169177839

ԽՈՍՔ ԵՐԱԽՏԻՔԻ

5 Նյմ

1960-ականներին Միլանում մի ունևոր գործարար թաղամասի բոլոր տղաներին մեկական պարսատիկ նվիրեց ի նշանավորումն իր ընկերության հոբելյանի: Պարսատիկներին կցված էր հետևյալ գրությունը. «Շնորհակալություն անդավաճան համագործակցության համար»:
Այդ գործարարը զբաղվում էր շենքերի ու պատուհանների ապակեպատմամբ:CoolClips_vc004806

ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ՉԿԱՆ

5 Նյմ

Չգիտեմ, դա եղել է ամենաերջանի՞կ, թե՞ ամենադժբախտ օրը, բայց 1930 թվականի ապրիլի 18-ին BBC-ի հաղորդավարը եթերից տեղեկացրել է, որ չկան այնպիսի նորություններ, որոնց մասին արժե տեղեկացնել: Եվ ամբողջ օրը ռադիոյով հնչել է դաշնամուրային երաժշտություն:

pic06_hrh_princess_elizabeth.1

ՄՏՔԵՐ

5 Նյմ

Տևական հաջողությունը միշտ էլ կասկածելի է:
Տիբեթյան

Քաջությունն ավելի շատ երկրպագուներ ունի, քան հետևորդներ:
Մարգարիտա Բլեսինգտոն

Եռանդն անհրաժեշտ է խելոքներին, բայց սովորաբար հանդիպում է հիմարների մոտ:
Թոմաս Ֆուլեր

Ես թքած ունեմ, թե ինչ եք խոսում իմ մասին: Բայց քանի դեռ դու ինչ-որ բան խոսում եք, բարի եղեք անունս ճիշտ արտասանել:
Ջորջ Մ. Կոհան

Մահը այն նետն է, որ թռչում է դեպի քեզ, իսկ կյանքն այն ակնթարթն է, որ ընթացքում այդ նետը քեզ կհասնի:
Իբրահիմ ալ Հուսրի

Այսօրվա պոետներն իրենց թանաքին չափից շատ ջուր են խառնում:
Գյոթե

Թույլ մարդը կասկածում է որոշում կայացնելուց առաջ, ուժեղ մարդը` որոշում կայացնելուց հետո:
Կարլ Կրաուս

Ինչու՞ ես ուրախանում, եթե քեզ գովաբանում են մարդիկ, որոնց ինքդ չէիր գովաբանի:
Սենեկա

Արիստոտելը պնդում էր, որ կանայք ավելի քիչ ատամներ ունեն, քան տղամարդիկ: Ու թեև նա ամուսնացել էր երկու անգամ, նրա մտքով այդպես էլ չանցավ իր պնդումը ստուգել` կանանցից մեկի բերանն ուսումնասիրելով:
Բերտրան Ռասսել

Պատահում է, որ ամեն բան հաջողվում է: Բայց մի վախեցեք, դա կանցնի:
Ժյուլ Ռենար

Հմայվեք փոքրիկ նավակներով, բայց ձեր բեռը վստահեք միայն մեծ նավերին:
Հեսիոդոս

Ատելությունը ձգտում է ընդհանրության, սերը` մանրամասնության:
Լուիս Դադեկ

Այսօրվա ծայրահեղականը վաղվա պահպանողականն է:
Մարկ Տվեն

Նա, ով երջանիկ է եղել սիրո մեջ, ոչ մի պատկերացում չունի դրա մասին:
Ժան Անույ

Ամեն սիրտ երգում է: Բայց այդ երգն անավարտ է մնում այնքան ժամանակ, քանի դեռ մեկ ուրիշն էլ չի ձայնակցել:
Ջեսի Կիրբ

Այնպիսի ծուռ փայտից, ինչպիսին մարդն է, ոչ մի ուղիղ բան չես հղկի:
Իմանուիլ Կանտ

Եթե մենք դադարեինք վազ տալ երջանկության հետևից, ապա բավականին լավ ժամանակ կանցկացնեինք:
Իդիթ Ուարթոն

1433232585

ԱՍՏՎԱԾ ԻՆՁ ԼՍԵՑ

4 Նյմ

Իմ հարազատներից մեկն էր կորել: Գնացել էր գործի ու հետո տուն չէր վերադարձել: Երկու օր շարունակ փնտրում էինք: Չկար ու չկար: Ոստիկանները եկան, միացան որոնումներին: Երրորդ օրն էր, դարձյալ ոչ մի լուր: Հույսը նվազում էր, բոլորս էլ արդեն հասկանում էինք, որ ցավալի ինչ-որ բան է պատահել, բայց գտնել պետք էր, իմանալ պետք էր, և տանջալի ցերեկներին հաջորդում էին անքուն գիշերային փնտրտումները:
Մյուս օրը որոշեցինք շարժվել այլ ուղղությամբ, նայել գյուղամերձ այգիների տարածքները, բոլոր ծառերի ու թփերի տակ: 10-15 հոգի էինք: Երկար շղթա կազմեցինք ու սկսեցինք առաջ քայլել: Աշուն էր, այգիների խոտը խոնավ էր ու սմքած, խաշամի կույտերը հեռվից տերևածածկ մարմիններ էին հիշեցնում, շարժվող ամեն ստվեր հոգեվարքի շնչառություն ուներ և մեր ցրված ոտնաձայները պաղ քամու սվսվոցին էին նման:
Քայլում էինք լուռ, դանդաղ, առանց իրար նայելու և այդ տարտամ երթի մեջ ես խնդրում էի Աստծուն, որ եթե մարմինը գտնվի, գտնողը ես չլինեմ: Չէ, դա վախ չէր, ոչ էլ ցավը հեռու վանելու բնազդային մղում: Ինձ թվում էր, որ եթե առաջինը տեսնեմ, ես կլինեմ դժբախտություն բերողը, կսկիծի սերմեր նետողը, վերջին հույսի դահիճը:
Եվ Աստված ինձ լսեց…
Հաջորդ օրը նրա մարմինը գտան ջրանցքում: Այդպես էլ չիմացանք, թե ինչ էր պատահել:

Հովիկ Չարխչյան

autumn garden 1

ԳԻՐՔՆ ՈՒ ԳԻՆԸ

4 Նյմ

Երբ 2000 թվականին Ֆրանսիայում լույս տեսավ Ֆրեդերիկ Բեգբեդերի «99 ֆրանկ» վեպը, հրատարակիչները հայտարարեցին, որ գրքի գինը կլինի ճիշտ նույնքան, որքան նշված է վերնագրում: Այս օրինակը վարակիչ դարձավ: Այլ երկրներում ևս հետևեցին նույն սկզբունքին` գինը սահմանելով ըստ փոխարժեքի` պահպանելով նմանությունը: Գերմանիայում գրքի վերնագիրը դարձավ «39,9 մարկ», Մեծ Բրիտանիայում` «9,99 ֆունտ», ճապոնիայում` «999 իեն» և այդպես շարունակ:

01_WsX8wX4

ԱՆՑԱՎՈՐ

2 Նյմ

— Անցած լինի:
Քո շփոթված պատասխանից հետո քեզ ասում եմ. «Անցած լինի»: Այսինքն` մոռացիր դրա մասին, այսինքն` թողնենք թիկունքում, քանի որ այլևս կարևոր չէ այն, ինչը քիչ առաջ կարևոր էր: Կարևորն անկարևորի վերածելու այս թեթևության մեջ է մեր հաշտությունը, այս զոհաբերման ծեսի մեջ է քեզ մերձ պահելու ակնկալիքը, ինչ-որ բան անպայման կորստի մատնելու մեջ է ինչ-որ բան ունենալու պայմանը: Ու ես քեզ ասում եմ. «Անցած լինի»:
Եվ այսպես անցած եղավ այն, ինչ կարևոր էր, որ մնար այն, ինչը ցանկանում էինք:

Հ. Չ.1347287911_1347205258-398

 

ՀՈՂԵՂԵՆ

1 Նյմ

Հողն այն տեղն է, որտեղ կանգնում են երկու ոտքերի վրա: Մենք գոնե այդպես հասկացանք, երբ առաջին քայլերն արեցինք: Հետո, երբ մայրս ինձ ու եղբորս բակ էր ուղարկում, շեմքին չհասած միշտ հիշեցնում էր.
— Հողերի հետ հանկարծ չխաղաք:
Ու դա հավանաբար առաջին դասն էր այն մասին, որ հողի հետ խաղ չեն անում:
Դպրոցում էր, որ մեզ սովորեցրին հողի բաղադրությունը: Գրատախտակի առաջ կանգնած արտասանում էինք երեկ սերտած դասը և ամեն բառի հետ պինդ, հուսալի հողը մեր աչքի առաջ մի քմահաճ թեթևությամբ փխրվում, մասնատվում, տրոհվում էր նշանների ու տարրերի: Եվ քանի որ մենք արդեն գիտեինք, որ մեր հողից բացի կա նաև ուրիշի հողը, ու քանի որ մեր հողը հարազատ էր, իսկ օտարինը` ոչ այնքան, կռահեցինք նաև, որ հողերի բաղադրության մեջ անկասկած պիտի լինի մի բան, ինչը տարբերակիչ է և դրանով է պայմանավորվում սեփական հողի քաղցրությունը:
Ու միայն հետո, շատ հետո, երբ առաջին անգամ տխրության միջից լսեցինք «հող էիր, հող դարձար» բառերը, այդ պահից ի վեր հողը կորցրեց իր նախնական համադրիչ կազմը, հողահալած մի գիտակցում մեզ ծանուցեց, որ հողի բաղադրություն չկա, կա մարդու բաղադրություն, որովհետև եթե հողը մենք ենք, հողածինն ու հողեղենը մենք ենք և մենք ենք հողին պահ տվողն ու տրվողը, ուրեմն այնտեղ ամեն բան մեզնով է: Եվ հողի սերն էլ մեր սերն է` բոլորիս ու յուրաքանչյուրիս, անցավորաց ու ապրողաց ինքնասեր պաշտումը:

Հովիկ Չարխչյան

zemlya

ՉԵԲՈՒՐԱՇԿԱՆ

1 Նյմ

Չեբուրաշկայի կերպարի ամենաբնորոշ գիծը նրա հսկա ականջներն են: Բայց արի ու տես, որ հեղինակի` Էդուարդ Ուսպենսկու գրքում դրանց մասին ընդհանրապես խոսք չկա: Ամեն ինչ սկսեց մուլտֆիլմից: Նկարիչ Լեոնիդ Շմերցմանը սկզբում շատ փոքրիկ ականջներ էր նկարել, ճիշտ այնպիսի, ինչպիսիք ունենում են քոթոթները: Բայց կերպարի մշակման ընթացքում ականջները հետզհետե մեծացան: Արդեն վերջնական տարբերակում որոշեցին այնքան մեծ անել, որ ստիպված էին Չեբուրաշկայի ականջները տեղադրել ոչ թե գլխի վերին հատվածում, այլ կողքերից:

1469010344-980x551-1469007559

ՇՓՈԹԵԼԻ ՆԿԱՐԻՉՆԵՐ

1 Նյմ

Նկարիչներ Էդուարդ Մանեին և Կլոդ Մոնեին շատերն են շփոթում: Երկուսն էլ ֆրանսիացի են, ապրել են նույն ժամանակներում, երկուսն էլ իմպրեսիոնիզմի հետևորդ են: Ընդ որում, այդ շփոթմունքին հաճախ նպաստել են նաև իրենք` նկարիչները: Օրինակ, Մանեի ամենահայտնի` «Նախաճաշ խոտերի վրա» կտավը տեսնելուց հետո Մոնեն ինքն էլ նկարեց նույնատիպ մի բան և կոչեց հենց այդպես` «Նախաճաշ խոտերի վրա»:

Zavtrak_na_trave

zavtrak-na-trave-klod-mone+

ՀՈԳՆԱԾ ՏԽՐՈՒԹՅՈՒՆ

1 Նյմ

— Տխու՞ր ես:
— Չէ,- ասում եմ,- տխուր չեմ, հոգնած եմ:
Հոգնած մարդը մի քիչ տխուր մարդու նման է: Տխրության մեջ էլ ջլատում կա: Տխրության մեջ էլ մոխիր կա: Եղել է ինչ-որ մի բան, այրվել-գնացել է ու մնացել է այս խեղճ անթեղը, որ պիտի պահի իր ներսում կրակի հիշողությունը, որովհետև բոլորին կրակն է պետք, այլ ոչ թե քո պարպումի մոխրակույտը: Եվ դրա համար էլ մի ասեք ձեր տխրության մասին: Խոնջանքի ապահով թիկունքում թաքցրեք ձեր թախիծը, որովհետև չի կարելի տխուր լինել, իսկ հոգնած լինելն արտոնված է: Մարդիկ դա կներեն: Նրանք այդպես են սիրում: Նրանք միշտ էլ մեծահոգի են, քանի դեռ դուք հոգնած եք իրենց հսկիչ հայացքների ներքո:
Հովիկ Չարխչյանubuon12

Որտե՞ղ են Վազգեն Սարգսյանի անտիպ պատմվածքները

30 Հկտ

Հոկտեմբերի 27-ը Վազգեն Սարգսյանի հիշատակի օրն է։ Այս առթիվ «Ժողովուրդ»-ը ներկայացնում է սպարապետ-արձակագրի կյանքից մի դրվագ, որը քչերին է հայտնի։ 1998-99-ին ՀՀ պաշտպանության նախարարության լրատվության ու քարոզչության վարչության պետի տեղակալ, սպարապետի վաղեմի ընկեր, գրող Հովիկ Չարխչյանը մեզ պատմեց, որ հակառակ այն տեսակետի, թե Վազգեն Սարգսյանը պաշտպանության նախարար դառնալուց հետո այլեւս գրական գործունեությամբ չի զբաղվել, վերջինս, այնուամենայնիվ, շարունակել է գրել. «Այդ տեսակետը հիմնավորվում էր այն փաստով, որ նրա որեւէ ստեղծագործություն նախարար դառնալուց հետո չի հրապարակվել, բայց ես ակամայից առիթ եմ ունեցել համոզվելու, որ նա, ամեն դեպքում, ստեղծագործում էր»։
Ինչպես հայտնի է՝ նախարար եղած տարիներին Վազգեն Սարգսյանը պարբերաբար ելույթ էր ունենում հեռուստատեսությամբ՝ դիմելով զինծառայողներին եւ նրանց ծնողներին. «Այդ ելույթները նախապատրաստվում էին, այսինքն՝ Վազգենը գրում էր ձեռագիր տեքստը, որից հետո այն մուտքագրվում էր սուֆլյորի միջոցով, եւ հենց նախարարությունում գտնվող ստուդիայում էլ նկարահանումները կատարվում էին։ Հերթական անգամ, երբ գնացի նրանից վերցնելու պատրաստի տեքստը, որպեսզի տեխնիկական աշխատանքները նախապես կատարվեին, զգացի, որ հապաղում էր թղթերն ինձ հանձնել։ Բանն այն էր, որ նա այդ գրառումները կատարել էր իր անձնական ծոցատետրում։ Ասաց, որ չի կարող տրամադրել, քանի որ այնտեղ կային նաեւ անձնական գրառումներ։ Բայց հետո՝ հասկանալով, որ տեքստը այլ տեղ գրառելը երկար ժամանակ կխլեր, իսկ թերթերն էլ պոկել չէր ուզում, ծոցատետրը տրամադրեց ինձ։ Արդեն աշխատանքի պահին նկատեցինք, որ այն լի էր գեղարվեստական պատումներով, պատմվածքներով»,- հիշեց գրողը։
Փաստորեն, Վազգեն Սարգսյանը նախարար եղած տարիներին բազմիցս գրառումներ էր արել։ Հետո մեր զրուցակիցը նրա վարորդից եւ թիկնապահներից տեղեկացել էր, որ այդ գրառումները Վազգեն Սարգսյանը կատարում էր մեքենայի, ուղղաթիռի, օդանավի մեջ, նաեւ աշխատասենյակում, այն օրերին, երբ մինչեւ ուշ գիշեր աշխատում էր։ «Փաստ է, որ գոյություն ունեն Վազգենի ձեռագրեր, անտիպ ստեղծագործություններ, որոնք առ այսօր հանրությանը հայտնի չեն։ Հուսամ, որ այդ ծոցատետրն ինչ-որ տեղ դեռ պահպանվում է, եւ այդ գործերը երբեւէ կդառնան հրապարակման նյութ»,-եզրափակեց Հովիկ Չարխչյանը։

Աննա Բաբաջանյան
http://armlur.am
489579_sarkisian300

%d bloggers like this: