Archive | ՄՏՔԵՐ ՈՒ ԽՈՀԵՐ RSS feed for this section

ԳԱՐԻ ՉԵՊՄԵՆ

15 May

Մի հին պատմութուն կա հովվի մասին, ով ձմռանը հետևել էր վայրի գազանների պահվածքին: Օրինակ, գայլերի ոհմակը թափանցել էր դաշտավայր և հարձակվել էր վայրի ձիերի երամակի վրա: Ձիերը շրջան էին կազմել` գլուխները դեպի կենտրոն ու աքացի էին տվել` քշելով նրանց: Հետո հովիվը տեսել էր, թե ինչպես էին գայերը հարձակվել ավանակների հոտի վրա: Նրանք նույնպես շրջան էին կազմել, բայց գլուխները դեպի գայլերը: Երբ սկսել էին աքացի տալ` հարվածել էին իրար:

Մարդիկ ընտրություն ունեն. նրանք կարող են խելացի լինել` ինչպես ձիերը, կամ հիմար, ինչպես վայրի ավանակները: Նրանք կարող են հաղթահարել խնդիրները և կամ աքացիներ հասցնել մեկմեկու:cms

ԿՈՍՏԱՆ ԶԱՐՅԱՆ

14 May

Էս ժողովրդի դժբախտություններից մեկն էլ իր կես զարգացած, քաղքենի, տափակ սրտով և տափակ խելքով մտավորականներն են… Պառավ աղջիկների նման նախանձոտ, լեղի և հիմար… Էդ մարդկանց համար հայրենիքը կուսակցությունն է, իսկ կուսակցությունը` հավնոց, ծռտով ու կուտով լցված հավնոց…

Վանդակը ընկած սկյուռի նման պտույտ են գալիս նույն աժան և մաշված գաղափարների շուրջը, և այն, ինչ որ անվանում են գաղափար, ուրիշ բան չի, եթե ոչ եղունգները կրծելու նման վատ սովորություն…

«Նավը լերան վրա»1

ՂԱԶԱՐՈՍ ԱՂԱՅԱՆ

13 May

Մեր մեջ կան շատ բորբոսնած ուղեղի տեր մարդիկ, որոնք անընդունակ են բնության մեջ անընդհատ շարժում տեսնել, այլ ինչ որ տեսնում են, կարծում են, թե դա հավիտենից այդպես է եղել և այդպես էլ պիտի շարունակվի հավիտյանս, իսկ տգիտության մեջ ավելի կատարելագործվածները կարծում են, թե ներկան անցյալի աղճատմունքը կամ խանգարմունքն է:ph138471278892

ՏԻԳՐԱՆ ՄԱՆՍՈՒՐՅԱՆ

12 May

Ավետյաց Երկիրը կենդանի գոյություն է յուրաքանչյուրիս հոգում: Նրա պատկերը, նրա ձայները, նրա բույրերը կան մեր մեջ: Եթե ամբողջ մի ժողովուրդ Ավետյաց Երկիր է կոչում ամենաթեժ կրակով այրվող իր երազանքը, ինչպես մարդկության հազարամյա պատմությունն է վկայում, կհասնի իր նպատակին:

Հրեա Մովսեսի Ավետյաց երկիր վերադառնալու ճանապարհը դյուրին չի եղել: Հայածին Մհերին քարանձավից հանողը նախ պիտի իմանա Ավետյաց Երկիր տանող մեր ճանապարհը: Հիմա, առաջին հերթին ամեն մեկիս մեջ ապրող Ավետյաց Երկրի ձայները, բույրերը, տեսիլները հարկ է միավորել…tigran_mansurian_zpse5daa601

ՍՈՍ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

12 May

Ռաբիս… Ռաբիսություն… Քաղհան անող չկա, մոլախոտը կերել է ամեն ազնիվ բան: Ռաբիսությունը աղտոտել է հայոց ազգային երաժշտությունը, ժանգով պատել արվեստը, գրականությունը, կենցաղը, հայոց լեզուն: Երկար տևող հիվանդության պես մի բան է, որին սովորել ենք, հանդուրժում ենք, դարձրել ենք մերը: Ռաբիսությունը վարքագիծ, պահվածք, մտածելակերպ է: Ամեն տեղ բուսած շոշափուկներով կառչել է հայոց ամբողջականությանը, քաշում է ցած, ցած, ցած… Մինչև ու՞ր…

«Չորուկ ճյուղեր» գրքիցf2e26ef4a1e6525bff7cdce3e60df4c5

ԴՄԻՏՐԻ ԼԻԽԱՉՈՎ

10 May

Տասնամյակներ շարունակ մեր հոգևոր պահանջմունքները մնում էին չբավարարված, տասնամյակներ շարունակ մենք մտածում էինք կյանքի լոկ նյութական կողմի մասին` հոգևոր  քաղցի մատնելով մարդկանց: Անշուշտ, հենց դրանցով է բացատրվում այսօրվա այդքան ընդգծված պահանջարկը հոգևորի նկատմամբ: Եվ հիմա, կարծում ենք, հասել է մեր կեցության հումանիզացման ժամանակաշրջանը: Եթե այդպես չլինի` մարդկությունը կկործանվի, որովհետև եթե տեխնիկայի ընձեռած հնարավորությունները չլինեն բարոյական ձեռքերում, աշխարհն իրոք կկործանվի:RIAN_00069245.LR.ru

ԺՈՐԺ ԲԱՏԱՅ

10 May

Հանրությունը կազմված է ոչ թե առանձին անհատներից, այլ նրանց միջև գոյություն ունեցող շփումներից: Մենք մշտապես ներկայացված ենք, նույնիսկ ինքներս մեզ, մյուսների հետ շփման համակարգում: Մենք ընկղմված ենք շփումների մեջ, մենք հակված ենք մշտական շփման: Անգամ լիակատար մենակության մեջ մենք զգում ենք դա իբրև ի հայտ եկող բազում հնարավորությունների բացակայություն և իբրև այն վայրկյանի սպասումը, երբ նա ներս կընկնի ճիչով, որը կլսեն մնացած բոլորը: Չէ՞ որ մարդկային գոյությունը մեր ներսում է, պարբերաբար ի հայտ եկող այն կետերում, որտեղ նա ստեղծում է ոչ այլ ինչ, քան աղաղակ, դաժան ջղակծկանք, խելագար քրքիջ, որտեղ մեր և շրջապատող աշխարհի անթափանցության տրոհված գիտակցման միջև ծնվում է ներդաշնակությունը:georges-bataille

ՉԺՈՈՒ ՅՈՒԱՆ ԲԻՆ

10 May

Եթե մարդը գոռոզանում է, իրեն համարում անթերի, երևակայում է, թե ինքը բավարար չափով ամեն տեսակի արժանիքներ ունի, արտասովոր տաղանդ է, ապա նա դադարում է նորը տեսնելուց, չի նկատում իր սխալները: Այդպիսի մարդն իր առաջշարժման մեջ կանգ է առնում, նրա ականջները, աչքերը, գլուխը կորցնում են որևէ բանի արձագանքելու ընդունակությունը: Նա չի ցանկանում լսել ուրիշների քննադատությունը, չի ցանկանում շիտակ նայել իր պակասություններին և սխալներին, չի ձգտում հաղթահարել և ուղղել դրանք: Այդ պատճառով պակասություններն ու սխալները օրեցօր բազմանում են: Եթե նա չգիտակցի այդ, ապա վերջին հաշվով անխուսափելիորեն կգլորվի դեպի աղետը: Այդպիսի մեծամիտ ու ինքնագոհ մարդը նման է կանգնած ջրից առաջացած ճահճի, որտեղ ոչ մի կաթիլ թարմ ջուր չի թափվում: Այդպիսի ջուրն, անշուշտ, օրըստօրե ավելի գարշահոտ կդառնա:w9xLN5gP-2I

ԴԱԴԶԱՅ ՕՍԱՄՈՒ

9 May

Այսպես կոչված «մարդկային հասարակությունում», որտեղ ես ապրել եմ մինչ այժմ` ինչպես դժոխքում, եթե նույնիսկ կա ճշմարտություն, ապա այն մեկն է` ամեն բան անցողիկ է: 
Մենք ամենքս ծաղրանկարային կյանքի հակում ունենք: Մարդը, որ ճնշված է այսպիսի իրականությամբ, ստիպված է ցուցադրել իր ամուր համբերությունը: Եվ մեզնից նա, ով այդ բանը չի հասկանում, հավերժ ինձ օտար է մնալու: Թող որ ծաղրանկար լինի, բայց այդ ծաղրանկարը լավ է կատարված. կյանքն` ինչպես որ կա: a0212807_0343795

ՀԵՐՄԱՆ ՄԵԼՎԻԼ

6 May

Բացի իր առավել վեհ արժանիքներից, գթասրտությունը շատ հաճախ հանդիսանում է միանգամայն շրջահայաց սկզբունք` հուսալի պաշտպանություն նրա համար, ով կրում է այդ հատկությունը: Մարդը սպանություն է կատարում` դրդված խանդից, չարությունից, ատելությունից, եսասիրությունից, հպարտությունից: Բայց ես չեմ լսել, որ ինչ-որ մեկին գազանային սպանության մղի սուրբ գթասրտությունը: Եվ հետևաբար բոլորին, առանձնապես դյուրագրգիռ մարդկանց, թեկուզ հանուն իրեն սեփական շահի (եթե նրանց համար չկան առավել վեհ մղումներ) անհրաժեշտ են գթասրտության ու բարի գործերի ձգտումները:Herman-Melville

ՏԵՐԵՆՍ ՈՒԱՅԹ

6 May

Որպեսզի աշխարհում առաքինություն տարածի, մարդը նախ պետք է կառավարի իր երկիրը:

Որպեսզի կառավարի իր երկիրը, մարդը նախ պետք է կառավարի իր ընտանիքը:

Որպեսզի կառավարի ընտանիքը, մարդը նախ պետք է` վարժվելով բարոյականությանը, սովորի կառավարել սեփական մարմինը:

Որպեսզի կառավարի սեփական մարմինը, մարդը նախ պետք է կառավարի սեփական բանականությունը:

Որպեսզի կառավարի սեփական բանականությունը, մարդը նախ պետք է ազնիվ լինի իր մտադրություններում:

Որպեսզի ազնիվ լինի իր մտադրություններում, մարդը նախ պետք է բազմապատկի իր իմացությունը:????????????????????

ԳԻԼԲԵՐՏ ԿԻՏ ՉԵՍՏԵՐՏՈՆ

6 May

Դուք հավանաբար նկատել եք, որ մարդիկ երբեք չեն պատասխանում հատկապես այն հարցին, որ նրանց տրվել է: Նրանք պատասխանում են այն հարցին, որը լսել են կամ կցանկանային լսել: Պատկերացնենք, որ մի տիկին հյուրընկալվել է մյուսի դաստակերտում և հարցնում է. «Որևէ մեկն այժմ ապրու՞մ է այստեղ»: Դրան տանտիրուհին երբեք չի պատասխանի. «Այո, իհարկե, ծառայապետը, երեք սպասավորները, աղախինը» դե և մնացածը, թեև աղախինն այդ պահին կարող է շրխկացնել սենյակի դուռը, իսկ ծառայապետը` կանգնած լինել նրա թիկնաթոռի ետևում: Նա կպատասխանի. «Չէ, ոչ ոք»` նկատի ունենալով նրանց, ովքեր կարող էին հյուրին հետաքրքրել: Փոխարենը եթե բժիշկը համաճարակի ժամանակ հարցնի նրան. «Ո՞վ է ապրում ձեր տանը», նա չի մոռանա ոչ ծառայապետին, ոչ աղախնին, ոչ մնացածներին: Ի՞նչ կարող ես անել, այդպես են մարդիկ զրուցում. ձեր հարցին երբեք ըստ էության չեն պատասխանի, եթե նույնիսկ պատասխանը զուտ ճշմարտություն է:GK-Chesterton-007

ՋԵՅՄՍ ԲԱԼԱՐԴ

5 May

Վաղուց, շատ վաղուց մարդիկ կարծում էին, որ ինքնըստինքյան հասկանալի է`ապագայում ավելի շատ ժամանակ կլինի հանգստի համար: Եվ դա բնական է անհմուտ ու անտաղանդ մարդկանց համար, որոնք քիչ բան կարող են ներդնել ընդհանուր գործում: Եթե մարդիկ գոհ են իրենց աշխատանքից, հանգիստը` այս բառի հնաոճ իմաստով, նրանց բոլորովին պետք չէ: Ոչ ոք երբեք չի հարցնում, թե ինչպես են հանգստացել Նյուտոնն ու Դարվինը կամ ինչպես էր հանգստյան օրերն անցկացնում Բախը:Ballard1

ՆԱԹԱՆԻԵԼ ՀՈԹՈՐՆ

3 May

Մտորելու հակումը թեև կարող է զսպել կանանց, ինչպես նաև տղամարդկանց  պոռթկումները, բայց այն թախիծով է համակում: Հավանաբար նրանք զգում են, որ իրենց առջև ուժից վեր խնդիր է: Չէ՞ որ իբրև առաջին քայլ անհրաժեշտ է փլուզել և կրկին կառուցել ողջ հասարակական համակարգը: Հետո կանանց բնույթը կամ նրանց ժառանգական սովորույթները` վերածվելով երկրորդ խառնվածքի, պետք է էականորեն փոփոխվեն, մինչ կանայք կկարողանան արժանապատիվ և հարիր դիրք գրավել: Վերջապես, եթե նույնիսկ վերացվեն մյուս բոլոր խոչընդոտները, կինը չի կարող օգտվել այդ նախնական փոխակերպումների առավելությունից այնքան ժամանակ, քանի դեռ նրա ներսում չի կատարվել առավել նշանակալի փոփոխություն, բայց այդ ժամանակ հնարավոր է, որ կցնդի այն անկշռելի էությունը, ինչից կազմված է նրա իրական կյանքը: Կանայք երբեք չեն կարող լուծել այդ խնդիրը, եթե հենվեն սոսկ բանականության վրա: Լուծման համար գոյություն ունի միայն մեկ ուղի: Բավական է, որ կնոջ սրտի ձայնը գերազանցի բանականությանը, և խնդիրը կանհետանա:

«Ալ տառը» գրքիցimg_0348

ԼՈՒԻ ԲԱՍՍ

2 May

Սիրո ավարտը նրա սկզբի նեգատիվ պատճենն է: Նույն անիրականության զգացումն ես ճաշակում, ինչպես այն ժամանակ, երբ նոր-նոր սիրահարված էիր, ճիշտ դրա պես չես կարողանում ուտել ու քնել: Քեզ տիրում է ճիշտ նույնպիսի տարօրինակ ընդարմացում` նման ավտովթարից հետո վրա հասած ցնցումին: Սերը կարծես հանգիստն է մենակությունից. սկսվում ու ավարտվում է միևնույն օդանավակայանում: Վերջում ամենասարսափելին այն է, որ նակարծես հստակորեն քեզ հիշեցնում է սկզբի մասին, ուրախության մասին, որն ուղեկցում էր քեզ այն ժամանակ: Ամեն բան նույնն է, միայն թե այժմ խնդության փոխարեն դառնությունն է:??????????????

ՊԱՏՐԻԿ Օ’ԲՐԱՅՆ

30 Apr

Բույրը զգացողություն է, որը մյուսներից առավել ընդունակ է հիշություններ հարուցել: Հավանաբար այն պատճառով, որ բառերը` խղճուկ համեմատություններից զատ, չեն բավականացնում նկարագրելու հույզերի ընդարձակ ներկապնակը, որոնք ծնվում են բույրերից: Ահա թե ինչու բույրը` չունենալով անուն և մնալով անհայտ, զրկված է զուգորդումներից, անհնար է նրան նորից ու նորից վերականգնել հիշողության մեջ, իսկ բառերը բթանում են հաճախակի գործածումից: Սակայն բույրը, որի հետ կապված են խորը ապրումներ, ամեն անգամ ցնցում է մեզ` վերականգնելով դրա ընկալման առաջին իրավիճակը:Picture 1

ՌԵՆԴԱԼ ԳԱՐԵԹ

30 Apr

Ավանակը ձիուց ավելի խելոք է, ինչպես որ ագռավն ավելի խելոք է բազեից: Ոչ ավանակը և ոչ էլ ագռավը երբեք մարտի չեն մղվում միայն նրա համար, որ իրենց այդպես է հրամայել մարդը…

Գիտե՞ք, ես միշտ այն պնդման կողմնակից եմ, որ իսկական գիտակներն արժանի են խղճահարության, որովհետև նրանք մարզել են իրենց ճաշակը մինչ այնպիսի կատարելության, որ համարյա ոչնչից հաճույք չեն ստանում:

«Լորդ Դարսի» գրքիցrandall-garrett-1

ԱՔԻԼԼԵ ԿԱՄՊԱՆԻԼԵ

29 Apr

Նա մոլորության զոհ էր դարձել: Այն, ինչը նրա կարծիքով կատարվում էր սրտում, իրականում կատարվում էր ստամոքսում: Դժոխք էր, այո, բայց ոչ սրտում, այլ մի քիչ ներքև և աջ: Քանի որ ստամոքսի ցավն ու հուսահատությունը հարազատ զգացողություններ են:

- Ապացուցեք,- կասի ընթերցողը:

Պարոնայք, հեղինակը ձեզ ազնիվ խոսք է տալիս, որ դա այդպես է:Campanile

ԲԱՅՐՈՆ

27 Apr

Կյանքի մեծ նպատակը զգայությունն է: Զգալ, որ գոյություն ունենք, թեկուզ տառապանքի մեջ: Այդ «պաղատագին դատարկությունն» է , որ մեզ մղում  դեպի խաղը, պատերազմը, ուղևորությունը, դեպի անիմանալի, բայց ուժգնորեն զգացված գործողությունները, որոնց գլխավոր հմայքը իրենցից անբաժան հուզումն է:Лорд-Байрон-против-системы-песочница-658615

ՉԵԶԱՐԵ ՊԱՎԵԶԵ

26 Apr

Այն ժամանակ ես նույնիսկ չէի հասկանում, թե ինչ է նշանակում հասակ առնել: Մտածում էի` հասակ առնել միայն նշանակում է խելք հավաքել, որպեսզի դժվարին գործեր անես, ինչպես, օրինակ, ցլեր գնես, խաղողի գին նշանակես, աշխատես կալսիչ մեքենայով: Ես չգիտեի, որ հասակ առնել` նշանակում է հեռանալ, ծերանալ, տեսնել, թե մարդիկ ինչպես են մեռնում…

Ինձ համար ոչ թե տարիներն անցան, այլ ամռանը փոխարինեց աշունը, ձմռանը` գարունը: Այն ամենը, ինչ ես տեսա ու լսեցի, ինձ դուր էր գալիս ավելի շատ, որքան ավելի նման էր անցածին` դա լիներ պատմություն երաշտի, շուկաների, նախկին ժամանակների բերքի մասին, ինչպիսին այլևս չէր լինելու: Ես ուզում եմ, որ ամեն ինչ լինի այնպես, ինչպես նախկինում` շշով գինիները, ապուրը, այգեգործական իրերը, առանձնատան բակի գերանները…

«Լուսինը և խարույկները» գրքից3_g_cesare_pavese

ՎԻՃԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Map

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 133 other followers

%d bloggers like this: