Archive | ՄՏՔԵՐ ՈՒ ԽՈՀԵՐ RSS feed for this section

ՇԱՌԼ ԱԶՆԱՎՈՒՐ

23 May

Եթե որևէ հայի խելքին փչի անդամահատել իր ազգանվան վերջին երեք տառերը, միևնույն է, դրանից ոչինչ չի փոխվի, ծագումը կմնա նույնը, պարզապես Բալթազարյանը կդառնա Բալթազար, ինչպես Ազնավուրյանը դարձավ Ազնավուր։ Բայց նման բան գրեթե չի լինում։ Շատ քիչ հայեր են ձգտում վերամշակել իրենց ազգանունները։ Ոչ մի «օյինբազություն», ոչ մի ամոթ։ Այդ անունը նախնիներից է գալիս, ուստի պետք է պահպանել որպես մասունք։doc6a6sjihcdr913u8di8pt_800_480

 

ՉԱՐԼԶ ԲՈՒԿՈՎՍԿԻ

21 May

- Ինչու՞ ես դու նվաստացնում քո գեղեցկությունը,- հարցրեցի ես:- Ինչու՞ դու չես կարող պարզապես ապրել նրանով:

- Որովհետև մարդիկ մտածում են` սա այն ամենն է, ինչ ես ունեմ: Գեղեցկությունը դատարկ բան է, գեղեցկությունն անցողիկ է: Չես պատկերացնի, թե որքան է քո բախտը բերել, որ տգեղ ես: Եթե դու դուր ես գալիս մարդկանց, ապա դու գիտես, որ դա քո գեղեցիկ աչքերի համար չէ:

«Քաղաքի առաջին գեղեցկուհին» գրքից???????????????????

ՋՈՐՋ ՕՐՈՒԵԼ

21 May

Ընդհանրապես հետաքրքիր է թշվառի առաջին անձնական զգացողությունը: Կանխազգում էր, որ վաղ թե ուշ դա վրա է հասնելու, սպասում էր, աշխատում էր, պատրաստվում էր, քանի անգամ պատկերացնում էր դա, մինչդեռ իրականում ամեն ինչ այնպես հանկարծակի էր: Մտածում էր` հասարակ բան է, բայց, չէ, ապշեցուցիչ դժվարություններ են: Մտածում էր` մղձավանջ է: Պարզվեց, չէ, վհատեցնող, գորշ տաղտուկ է: Եվ այն առանձնահատուկ, զուտ թշվառական խեղճությունը, որ քեզ համար բացահայտում ես, ակամա դրդում է ամեն տեսակ չնչին հնարքների, կծծիության:

Բացահայտում ես թշվառության ևս մի պարտադիր ուղեկցի` գաղտնիությանը: Անակնկալ նետված լինելով օրը վեց ֆրանկի մակարդակի վրա, խոստովանել դա, բնականաբար, ամաչում ես, ջանում ես ձևացնել, որ ամեն բան առաջվա պես է: Խորամանկելով ուզում ես դուրս պրնել կեղծիքից, որ պարուրել է ձեռքերդ ու ոտքերդ ու վատ օգնական է քեզ համար…?????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

ՎԻԼՅԱՄ ՍԱՐՈՅԱՆ

21 May

Երևի տունը մեր ապրած յուրաքանչյուր վայրից մի մասնիկ էր: Բայց այն նաև ուրիշ բան էր: Տունը մենք էինք, ընտանիքը, բոլորս միասին միևնույն վայրում լինելու անընդհատ, դժվարին, եթե ոչ անհնարին վիճակը: Տունը ուտելիքն էր և միասին սեղան նստելը, կամ ինչպես ավելի հաճախ էր պատահում, միասին ուտելը, երբ մեզնից մեկնումեկը աշխատանքից տուն էր վերադառնում կամ առավոտյան մյուսներից ավելի վաղ էր արթնանում: Տունը սենյակներն էին, սեղաններն ու աթոռները, մահճակալները, վերմակները, որով ծածկվում էինք, հին երկրի թափանցիկության աստիճանի գզված բրդից կարված հաստ վերմակները:

Ո՞վ գիտի, թե ինչ է տունը: Ո՞վ գիտի, թե ով է ինքը:

Թարգմ. Ք. Քամալյանsaroyan-bitlis

ՍՏԵՖԱՆ ՑՎԱՅԳ

21 May

Դժվար է որոշել խենթ խիզախությունը խենթությունից բաժանող սահմանը, չէ՞ որ հերոսությանը միշտ հատուկ է խելացնորությունը: Սանչո Պանսան կյանքի իմաստությամբ գերազանցում է Դոն Կիխոստին, իսկ Թերսիդերսը դատողության տեսակետից մի գլուխ բարձր է Աքիլլեսից: Բայց Համլետի այն խոսքերը, թե նույնիսկ խոտի շյուղի համար արժե պայքարել, երբ պատիվդ է խոցված, բոլոր ժամանակներում կմնան իսկական հերոսական անհատականության չափանիշ:

Մենք խեղաթյուրում ենք պատմական հեռանկարը, երբ սերունդների հարմար դիրքերից ենք գնահատում իրադարձությունները` հաշվի առնելով նաև արդյունքները: Շատ հեշտ է հետին թվով դատապարտել պարտվածին, որը համարձակվել է անիմաստ պայքարի ելնել…???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

ԳԱՐԻ ՉԵՊՄԵՆ

15 May

Մի հին պատմութուն կա հովվի մասին, ով ձմռանը հետևել էր վայրի գազանների պահվածքին: Օրինակ, գայլերի ոհմակը թափանցել էր դաշտավայր և հարձակվել էր վայրի ձիերի երամակի վրա: Ձիերը շրջան էին կազմել` գլուխները դեպի կենտրոն ու աքացի էին տվել` քշելով նրանց: Հետո հովիվը տեսել էր, թե ինչպես էին գայերը հարձակվել ավանակների հոտի վրա: Նրանք նույնպես շրջան էին կազմել, բայց գլուխները դեպի գայլերը: Երբ սկսել էին աքացի տալ` հարվածել էին իրար:

Մարդիկ ընտրություն ունեն. նրանք կարող են խելացի լինել` ինչպես ձիերը, կամ հիմար, ինչպես վայրի ավանակները: Նրանք կարող են հաղթահարել խնդիրները և կամ աքացիներ հասցնել մեկմեկու:cms

ԿՈՍՏԱՆ ԶԱՐՅԱՆ

14 May

Էս ժողովրդի դժբախտություններից մեկն էլ իր կես զարգացած, քաղքենի, տափակ սրտով և տափակ խելքով մտավորականներն են… Պառավ աղջիկների նման նախանձոտ, լեղի և հիմար… Էդ մարդկանց համար հայրենիքը կուսակցությունն է, իսկ կուսակցությունը` հավնոց, ծռտով ու կուտով լցված հավնոց…

Վանդակը ընկած սկյուռի նման պտույտ են գալիս նույն աժան և մաշված գաղափարների շուրջը, և այն, ինչ որ անվանում են գաղափար, ուրիշ բան չի, եթե ոչ եղունգները կրծելու նման վատ սովորություն…

«Նավը լերան վրա»1

ՂԱԶԱՐՈՍ ԱՂԱՅԱՆ

13 May

Մեր մեջ կան շատ բորբոսնած ուղեղի տեր մարդիկ, որոնք անընդունակ են բնության մեջ անընդհատ շարժում տեսնել, այլ ինչ որ տեսնում են, կարծում են, թե դա հավիտենից այդպես է եղել և այդպես էլ պիտի շարունակվի հավիտյանս, իսկ տգիտության մեջ ավելի կատարելագործվածները կարծում են, թե ներկան անցյալի աղճատմունքը կամ խանգարմունքն է:ph138471278892

ՏԻԳՐԱՆ ՄԱՆՍՈՒՐՅԱՆ

12 May

Ավետյաց Երկիրը կենդանի գոյություն է յուրաքանչյուրիս հոգում: Նրա պատկերը, նրա ձայները, նրա բույրերը կան մեր մեջ: Եթե ամբողջ մի ժողովուրդ Ավետյաց Երկիր է կոչում ամենաթեժ կրակով այրվող իր երազանքը, ինչպես մարդկության հազարամյա պատմությունն է վկայում, կհասնի իր նպատակին:

Հրեա Մովսեսի Ավետյաց երկիր վերադառնալու ճանապարհը դյուրին չի եղել: Հայածին Մհերին քարանձավից հանողը նախ պիտի իմանա Ավետյաց Երկիր տանող մեր ճանապարհը: Հիմա, առաջին հերթին ամեն մեկիս մեջ ապրող Ավետյաց Երկրի ձայները, բույրերը, տեսիլները հարկ է միավորել…tigran_mansurian_zpse5daa601

ՍՈՍ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

12 May

Ռաբիս… Ռաբիսություն… Քաղհան անող չկա, մոլախոտը կերել է ամեն ազնիվ բան: Ռաբիսությունը աղտոտել է հայոց ազգային երաժշտությունը, ժանգով պատել արվեստը, գրականությունը, կենցաղը, հայոց լեզուն: Երկար տևող հիվանդության պես մի բան է, որին սովորել ենք, հանդուրժում ենք, դարձրել ենք մերը: Ռաբիսությունը վարքագիծ, պահվածք, մտածելակերպ է: Ամեն տեղ բուսած շոշափուկներով կառչել է հայոց ամբողջականությանը, քաշում է ցած, ցած, ցած… Մինչև ու՞ր…

«Չորուկ ճյուղեր» գրքիցf2e26ef4a1e6525bff7cdce3e60df4c5

ԴՄԻՏՐԻ ԼԻԽԱՉՈՎ

10 May

Տասնամյակներ շարունակ մեր հոգևոր պահանջմունքները մնում էին չբավարարված, տասնամյակներ շարունակ մենք մտածում էինք կյանքի լոկ նյութական կողմի մասին` հոգևոր  քաղցի մատնելով մարդկանց: Անշուշտ, հենց դրանցով է բացատրվում այսօրվա այդքան ընդգծված պահանջարկը հոգևորի նկատմամբ: Եվ հիմա, կարծում ենք, հասել է մեր կեցության հումանիզացման ժամանակաշրջանը: Եթե այդպես չլինի` մարդկությունը կկործանվի, որովհետև եթե տեխնիկայի ընձեռած հնարավորությունները չլինեն բարոյական ձեռքերում, աշխարհն իրոք կկործանվի:RIAN_00069245.LR.ru

ԺՈՐԺ ԲԱՏԱՅ

10 May

Հանրությունը կազմված է ոչ թե առանձին անհատներից, այլ նրանց միջև գոյություն ունեցող շփումներից: Մենք մշտապես ներկայացված ենք, նույնիսկ ինքներս մեզ, մյուսների հետ շփման համակարգում: Մենք ընկղմված ենք շփումների մեջ, մենք հակված ենք մշտական շփման: Անգամ լիակատար մենակության մեջ մենք զգում ենք դա իբրև ի հայտ եկող բազում հնարավորությունների բացակայություն և իբրև այն վայրկյանի սպասումը, երբ նա ներս կընկնի ճիչով, որը կլսեն մնացած բոլորը: Չէ՞ որ մարդկային գոյությունը մեր ներսում է, պարբերաբար ի հայտ եկող այն կետերում, որտեղ նա ստեղծում է ոչ այլ ինչ, քան աղաղակ, դաժան ջղակծկանք, խելագար քրքիջ, որտեղ մեր և շրջապատող աշխարհի անթափանցության տրոհված գիտակցման միջև ծնվում է ներդաշնակությունը:georges-bataille

ՉԺՈՈՒ ՅՈՒԱՆ ԲԻՆ

10 May

Եթե մարդը գոռոզանում է, իրեն համարում անթերի, երևակայում է, թե ինքը բավարար չափով ամեն տեսակի արժանիքներ ունի, արտասովոր տաղանդ է, ապա նա դադարում է նորը տեսնելուց, չի նկատում իր սխալները: Այդպիսի մարդն իր առաջշարժման մեջ կանգ է առնում, նրա ականջները, աչքերը, գլուխը կորցնում են որևէ բանի արձագանքելու ընդունակությունը: Նա չի ցանկանում լսել ուրիշների քննադատությունը, չի ցանկանում շիտակ նայել իր պակասություններին և սխալներին, չի ձգտում հաղթահարել և ուղղել դրանք: Այդ պատճառով պակասություններն ու սխալները օրեցօր բազմանում են: Եթե նա չգիտակցի այդ, ապա վերջին հաշվով անխուսափելիորեն կգլորվի դեպի աղետը: Այդպիսի մեծամիտ ու ինքնագոհ մարդը նման է կանգնած ջրից առաջացած ճահճի, որտեղ ոչ մի կաթիլ թարմ ջուր չի թափվում: Այդպիսի ջուրն, անշուշտ, օրըստօրե ավելի գարշահոտ կդառնա:w9xLN5gP-2I

ԴԱԴԶԱՅ ՕՍԱՄՈՒ

9 May

Այսպես կոչված «մարդկային հասարակությունում», որտեղ ես ապրել եմ մինչ այժմ` ինչպես դժոխքում, եթե նույնիսկ կա ճշմարտություն, ապա այն մեկն է` ամեն բան անցողիկ է: 
Մենք ամենքս ծաղրանկարային կյանքի հակում ունենք: Մարդը, որ ճնշված է այսպիսի իրականությամբ, ստիպված է ցուցադրել իր ամուր համբերությունը: Եվ մեզնից նա, ով այդ բանը չի հասկանում, հավերժ ինձ օտար է մնալու: Թող որ ծաղրանկար լինի, բայց այդ ծաղրանկարը լավ է կատարված. կյանքն` ինչպես որ կա: a0212807_0343795

ՀԵՐՄԱՆ ՄԵԼՎԻԼ

6 May

Բացի իր առավել վեհ արժանիքներից, գթասրտությունը շատ հաճախ հանդիսանում է միանգամայն շրջահայաց սկզբունք` հուսալի պաշտպանություն նրա համար, ով կրում է այդ հատկությունը: Մարդը սպանություն է կատարում` դրդված խանդից, չարությունից, ատելությունից, եսասիրությունից, հպարտությունից: Բայց ես չեմ լսել, որ ինչ-որ մեկին գազանային սպանության մղի սուրբ գթասրտությունը: Եվ հետևաբար բոլորին, առանձնապես դյուրագրգիռ մարդկանց, թեկուզ հանուն իրեն սեփական շահի (եթե նրանց համար չկան առավել վեհ մղումներ) անհրաժեշտ են գթասրտության ու բարի գործերի ձգտումները:Herman-Melville

ՏԵՐԵՆՍ ՈՒԱՅԹ

6 May

Որպեսզի աշխարհում առաքինություն տարածի, մարդը նախ պետք է կառավարի իր երկիրը:

Որպեսզի կառավարի իր երկիրը, մարդը նախ պետք է կառավարի իր ընտանիքը:

Որպեսզի կառավարի ընտանիքը, մարդը նախ պետք է` վարժվելով բարոյականությանը, սովորի կառավարել սեփական մարմինը:

Որպեսզի կառավարի սեփական մարմինը, մարդը նախ պետք է կառավարի սեփական բանականությունը:

Որպեսզի կառավարի սեփական բանականությունը, մարդը նախ պետք է ազնիվ լինի իր մտադրություններում:

Որպեսզի ազնիվ լինի իր մտադրություններում, մարդը նախ պետք է բազմապատկի իր իմացությունը:????????????????????

ԳԻԼԲԵՐՏ ԿԻՏ ՉԵՍՏԵՐՏՈՆ

6 May

Դուք հավանաբար նկատել եք, որ մարդիկ երբեք չեն պատասխանում հատկապես այն հարցին, որ նրանց տրվել է: Նրանք պատասխանում են այն հարցին, որը լսել են կամ կցանկանային լսել: Պատկերացնենք, որ մի տիկին հյուրընկալվել է մյուսի դաստակերտում և հարցնում է. «Որևէ մեկն այժմ ապրու՞մ է այստեղ»: Դրան տանտիրուհին երբեք չի պատասխանի. «Այո, իհարկե, ծառայապետը, երեք սպասավորները, աղախինը» դե և մնացածը, թեև աղախինն այդ պահին կարող է շրխկացնել սենյակի դուռը, իսկ ծառայապետը` կանգնած լինել նրա թիկնաթոռի ետևում: Նա կպատասխանի. «Չէ, ոչ ոք»` նկատի ունենալով նրանց, ովքեր կարող էին հյուրին հետաքրքրել: Փոխարենը եթե բժիշկը համաճարակի ժամանակ հարցնի նրան. «Ո՞վ է ապրում ձեր տանը», նա չի մոռանա ոչ ծառայապետին, ոչ աղախնին, ոչ մնացածներին: Ի՞նչ կարող ես անել, այդպես են մարդիկ զրուցում. ձեր հարցին երբեք ըստ էության չեն պատասխանի, եթե նույնիսկ պատասխանը զուտ ճշմարտություն է:GK-Chesterton-007

ՋԵՅՄՍ ԲԱԼԱՐԴ

5 May

Վաղուց, շատ վաղուց մարդիկ կարծում էին, որ ինքնըստինքյան հասկանալի է`ապագայում ավելի շատ ժամանակ կլինի հանգստի համար: Եվ դա բնական է անհմուտ ու անտաղանդ մարդկանց համար, որոնք քիչ բան կարող են ներդնել ընդհանուր գործում: Եթե մարդիկ գոհ են իրենց աշխատանքից, հանգիստը` այս բառի հնաոճ իմաստով, նրանց բոլորովին պետք չէ: Ոչ ոք երբեք չի հարցնում, թե ինչպես են հանգստացել Նյուտոնն ու Դարվինը կամ ինչպես էր հանգստյան օրերն անցկացնում Բախը:Ballard1

ՆԱԹԱՆԻԵԼ ՀՈԹՈՐՆ

3 May

Մտորելու հակումը թեև կարող է զսպել կանանց, ինչպես նաև տղամարդկանց  պոռթկումները, բայց այն թախիծով է համակում: Հավանաբար նրանք զգում են, որ իրենց առջև ուժից վեր խնդիր է: Չէ՞ որ իբրև առաջին քայլ անհրաժեշտ է փլուզել և կրկին կառուցել ողջ հասարակական համակարգը: Հետո կանանց բնույթը կամ նրանց ժառանգական սովորույթները` վերածվելով երկրորդ խառնվածքի, պետք է էականորեն փոփոխվեն, մինչ կանայք կկարողանան արժանապատիվ և հարիր դիրք գրավել: Վերջապես, եթե նույնիսկ վերացվեն մյուս բոլոր խոչընդոտները, կինը չի կարող օգտվել այդ նախնական փոխակերպումների առավելությունից այնքան ժամանակ, քանի դեռ նրա ներսում չի կատարվել առավել նշանակալի փոփոխություն, բայց այդ ժամանակ հնարավոր է, որ կցնդի այն անկշռելի էությունը, ինչից կազմված է նրա իրական կյանքը: Կանայք երբեք չեն կարող լուծել այդ խնդիրը, եթե հենվեն սոսկ բանականության վրա: Լուծման համար գոյություն ունի միայն մեկ ուղի: Բավական է, որ կնոջ սրտի ձայնը գերազանցի բանականությանը, և խնդիրը կանհետանա:

«Ալ տառը» գրքիցimg_0348

ԼՈՒԻ ԲԱՍՍ

2 May

Սիրո ավարտը նրա սկզբի նեգատիվ պատճենն է: Նույն անիրականության զգացումն ես ճաշակում, ինչպես այն ժամանակ, երբ նոր-նոր սիրահարված էիր, ճիշտ դրա պես չես կարողանում ուտել ու քնել: Քեզ տիրում է ճիշտ նույնպիսի տարօրինակ ընդարմացում` նման ավտովթարից հետո վրա հասած ցնցումին: Սերը կարծես հանգիստն է մենակությունից. սկսվում ու ավարտվում է միևնույն օդանավակայանում: Վերջում ամենասարսափելին այն է, որ նակարծես հստակորեն քեզ հիշեցնում է սկզբի մասին, ուրախության մասին, որն ուղեկցում էր քեզ այն ժամանակ: Ամեն բան նույնն է, միայն թե այժմ խնդության փոխարեն դառնությունն է:??????????????

ՎԻՃԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Map

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 133 other followers

%d bloggers like this: